Τρίτη 5 Μαΐου 2020

Μικρή χωριάτικη ιστορία

Πάνε χρόνια από τότε που η Αγιώτα - και τη λέγαμε Αγιώτα επειδή σε κάποιες λέξεις, στην αρχή τους, πρόσθετε ένα δικό της όσο και αυθαίρετο «α» , «αφάγαμε ασταφύλια» - ερχόταν προς το χωριό από το δρόμο του κοιμητηρίου και άκουσε ψηλά από την εξώπορτα την Αγγελική να μιλάει φωναχτά με κάποιον ή κάποια από απόσταση τόση όση απέχουν τα σπίτια στο χωριό, έχοντας το καθένα και τον κήπο του.
Άκουσα και εγώ που έτυχε να είμαι εκείνη την ώρα έξω από το πατρικό μου και που η αυλή του βγαίνει μέχρι το δρόμο, αλλά ομολογώ δεν έδωσα καμία σημασία, σύνηθες φαινόμενο σε τούτο το χωριό η κουβέντα από μακριά, αλλά υποψιάστηκα, όταν η Αγιώτα, λεπτή όπως είναι και σβέλτη, πάρα τα εβδομήντα τότε , πάνω κάτω, χρόνια της, επιτάχυνε το βήμα και με ρώτησε με προσποιητή αδιαφορία « α με ποιόν αμίλαγε η Αγγέλω Θοδωρή;». Αν και δε φημίζομαι για την ικανότητά μου να διακρίνω προθέσεις πίσω απ’ τα λόγια, εκείνη τη φορά δε θα μπορούσα να μην προσέξω την ανησυχούσα ζήλεια που υπέκρυπτε ο δήθεν ράθυμος τόνος της φωνής της και αντί να πω, ως θα έκανα αυθόρμητα, «με τον Κώστα» - και ήταν ο Κώστας ο έρωτας και αδιέξοδο πάθος και καημός που είχε διασχίσει πολλάκις τα σαράντα κύματα φορτωμένος βάσανα και πόνο, μα πιο πολύ χλεύη και ειρωνείες, εδώ και εξήντα χρόνια της Αγιώτας - πήρε στροφή η κούτρα και η γλώσσα μου και είπα « με την Χριστίνα» - και ήταν η θειά Χριστίνα, δίπλα στο σπίτι μου και μεγαλύτερη στα χρόνια από την Αγιώτα, τύπος αριστοφανικός, Θεός σχωρέσ’ την, κοντή και χοντρή και αθυρόστομη και ιστορίες πολλές λέμε ακόμη στις παρέες στο χωριό και γελάμε με τα παθήματά της και τις μνημειώδεις ατάκες της, όπως τότε που βλέποντας να περνάει στο δρόμο ο νεοχειροτονημένος παππάς και υποθέτοντας ότι πηγαίνει να διαβάσει παρακλήσεις στα μνήματα, άλλο τώρα αν ο παππάς πήγαινε να ταίσει τις κότες του, πετάχτηκε φουριόζα και « έλα δω ρε που πάς έτσι με τα χέρια αδειανά… που είναι το πετραχήλι σου, που είναι το θυμιατό σου με την πούτσα σου θα λιβανίσεις;» - αλλά η Αγιώτα δε με πίστεψε …
- Ποια αΧριστίνα ρε αφού δε μιλιώνται
- Δε μιλιώνται; Και τι έχουν να χωρίσουν;
- Αμ που είσαι συ ρε… αξέρεις τίποτα;…σκοτωθήκανε..
- γιατί ρε Γιώτα;
- για έναν κόκκορα της Αγγέλως… Λάλαγε και ενόγλαγε τη Χριστίνα, δε μπόργειε να τον ακούει
- και τι έγινε;
- του ‘πε η αΧριστίνα.. « μα που τον κακό σκασμό να βγάλεις, μα που να πάρει ο διάολος τον τέντζερη που θα σε βράσει» και την άκουσε η Αγγέλω και για να σκάσει η Χριστίνα φώναξε στον κόκκορα « λάλα το πουτσούλα μ’ λάλα το» και από τότε ούτε να δει η μια την άλλη…
Αυτά κι έφυγε η Αγιώτα κατά το σπίτι της, σκοτεινιασμένη που δεν πήρε απάντησε τέτοια που να ησυχάσει την ανταριασμένη ζήλεια της ή που να της δώσει αφορμή να περάσει την Αγγέλω γενεές δεκατέσσερες , και εγώ έμπλεος περιέργειας και με πειραχτική διάθεση φώναξα… « θειά Χριστίνα είσαι σπίτι;» , «εδώ είμαι λεβεντάκο μου» , «έρχομαι να πιούμε καφέ» …
Άλλο που δεν ήθελε η θειά, άνθρωπος, της κουβέντας και της παρέας, φτιάνει καφέ και κάτσαμε στη βεράντα του σπιτιού της , φάτσα στον κήπο της Αγγέλως και τον κόκκορα
- Δε μου λες ρε θειά..τι άκουσα… είναι αλήθεια;
- Ποιο Θοδωράκο μου
- Που μάλωσες με την Αγγέλω… Μεγάλες γυναίκες και έχετε παρέα η μια την άλλη…
- Εγώ μάλωσα; Εκείνη την πιάνει το σιγενικό της και τρώγεται ούλη την ώρα.. μα να του πει « λάλα το πουτσούλαμ’ λάλα το» αντί να τον λαιμουργιάσει να βγάλει το σκασμό
- Μα και εσύ… δεν ήταν κουβέντα να πεις «μα που να πάρει ο διάβολος τον τέντζερη που θα σε βράσει» …
-Εγώ.. είπα εγώ τέτοιο πράμα; Να μη σώσω να σηκωθώ από την καρέκλα μου..
- Και τι είπες ρε θειά..
-Εγώ είπα να την πάρει ο διάολος εκείνη και να τον φάμε σούπα στην κηδεία της…
- Α τότε αλλάζει , είπα σκασμένος στα γέλια, ο κόσμος ότι θέλει λέει…άδικα σε κατηγόρησαν…
ΒΑΣΙΛΑΚΙ 4/7/2016

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

Πρωτομαγιά

Καμιά άλλη μέρα δεν πάει τόσο πίσω...
Τόσο βαθιά στην ιστορία....
Χίλια οκτακόσια ογδόντα έξι ... ΌΧΙ
Χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα ... ΌΧΙ
Χίλια εννιακόσια εβδομήντα έξι ... ΌΧΙ
Πρωτομαγιά του σήμερα....
Πρώτη του Μάη στο Σικάγο... τέσσερις αγχόνες
Πρώτη του Μάη στην Καισσαριανή
"κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό"
Πρώτη του Μάη.... Αλέκος Παναγούλης
Και σήμερα...
"σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα"
"Κοπέλες απ΄ το Δίστομο φέρτε νερό και ξύδι...." ....
.........................................................................
Αιμάτινα ΟΧΙ
ακάνθινα στεφάνια...
Κόκκινα λουλούδια της Πρωτομαγιάς...
Βασιλάκι 1/5/2020

Σάββατο 25 Απριλίου 2020

Την εποχή του κορονοίού , ιστορία 1η

Η κόρη πάει επίσκεψη στα γονικά της…
-Μάνα η νύφη του Τάσου είναι με πνευμονία διασωληνωμένη στο νοσοκομείο… Την ψάχνουν για κορονοϊό…
- Φτού, φτού φτού… (και σταυρώνεται τρείς φορές… άλλλες τόσες σταυρώνει και τον γέρο της) …. Και συ τώρα τι ήρθες; Θες να μας ξεκάνεις;… (τρέχει παίρνει μια μάσκα και την φοράει)
- Βρε μάνα η νύφη του Τάσου είναι ..όχι εγώ…
-Κι εσύ δεν τον είδες τον Τάσο; Ογδόντα πέντε ο πατέρας σου , ογδόντα εγώ … μας βαρέθηκες;
-Όχι ρε μάνα… Ο Τάσος έχει δυο μήνες να δει την νύφη του… και όταν την είδε δεν είχε τίποτα….
- Κι αν ο Τάσος είναι συμπτωματικός;….
- Ασυμπτωματικούς και όχι συμπτωματικούς λέμε αυτούς που δεν έχουν συμπτώματα μάνα …
- Βρε άκου εμένα… Συμπτωματικοί είναι και δεν το ξέρουν και οι ίδιοι… από σύμπτωση κολλάνε και μετά κολλάνε και τον κόσμο γύρω τους… από σύμπτωση ζούμε ακόμα , από σύμπτωση θα μας στείλεις… (γυρνάει στον γέρο… Να έτσι τη φοράνε την μάσκα… τα κορδόνια πίσω από τα αυτιά) … Ο γέρος τα παίρνει
- Βρε άει σιχτίρ που θες να με πεθάνεις αμέτι μουχαμέτι…. Και κλείσε κι αυτό τον κερατά (το Χαρδαλιά) που τον βάζεις να με σκιάζει κάθε βράδυ..

ΒΑΣΙΛΑΚΙ 23/4/2020

Δευτέρα 6 Απριλίου 2020

ΧΆΙ ΚΟΥ

Ε! σεις οι αφελείς...
Με την ψήφο σας
'φτάσαν οι τυχάρπαστοι...

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ

Η γλώσσα μου ως
παρασημαντική των
αισθημάτων μου…
Ως αρχιτεκτονική
της λευτεριάς του νού μου…
ΑΘΉΝΑ 12/6/2019

ΚΑΙ ΑΝ;

Είναι η απόσταση των ψυχών
που γεννάει ο φόβος
και ο ήχος από τα φτερά της στάχτης
και όλα τα εντεταλμένα «μακριά»
και η γενικευμένη υποψία…
Σε παρατεταμένη αναμονή
η ζωή ακινητεί
και το μούδιασμα στη θέα του χωροφύλακα
ίδιο όπως σε άλλες εποχές...
Φτάνουνε φήμες για το πως το γιατί
το πριν το μετά….
Παραδοθήκαμε
στο αδυσώπητο «και αν;»…
Τρέμουμε κοιτώντας τον έρημο δρόμο
μη και έρχεται κατά πάνω μας
εκείνο που δεν μπορούμε να δούμε…
Είναι οι δυσοίωνοι αριθμοί
που ακρωτηριάζουν
φως και ελπίδες…
«και αν;»
Και κρατάμε έξω απ΄ την πόρτα
τον συγγενή, τον περαστικό
και τον γείτονα…
«και αν;»
Τροφή και άλλοθι μοναξιάς
Και η αιθάλη πολλή πάνω απ’ τον τόπο….
ΒΑΣΙΛΑΚΙ 5/4/2020

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2019

Χάι κου και τάνκα

Ο ωκεανός
ως επίμονη πλήξη
και ως θάνατος
Μελαγχολεί και γράφει
στίχους η μαρκόνισσα….
🌺🌺🌺
Ο Federico
Τραγούδι ματωμένο
Στις πορτοκαλιές
Το άχραντό του σώμα
Τα εκατό τουφέκια
🌺🌺🌺
Νερό και ξύδι
Και θρήνος… «Χοῦς εἶ…
καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει»…
🌺🌺🌺
Τα κυπαρίσσια
Το θυσιαστήριο
Οι στοιχειωμένοι τοίχοι
Μνήμη «Κόκκινο σπίτι»
στις παρυφές των κάστρων…
🌺🌺🌺
Λουλουδάκι μου
κόκκινο να σ’ έβαφα…
Σαν την αγάπη
Άσπρο μου γαρύφαλλο
Στόμα μυρωδάτο μου
🌺🌺🌺






Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019

ΈΝΘΕΟΝ

Θυμήθηκε τότε
την ηλικιωμένη πουτάνα
που πλενόταν κάθε φορά
και σταυροκοπιόταν
μουρμουρίζοντας
λόγια συγχώρεσης
και ήταν σαν το νερό και το σαπούνι
να αλαφρώνει την καρδιά
και την συνείδηση
κι ένοιωθε πάλι
καθαρή και εξαγνισμένη
σαν όπως με λιβάνι
έδιωχνε μακριά
κακό και τύψεις
Και ήταν η μέρα
που έφυγε από τη ζωή
η Αμαλία η Θεσσαλονικιά
και η κυρά Τασία η γειτόνισσα
ευχήθηκε μέσα
από την ταπεινή κουζίνας της
κάπου εκεί κοντά στη Γιαννιτσών
χαμηλώνοντας τα μάτια και σιάζοντας
ένα φτηνό σεμεδάκι
«ο Θεός να ξεκουράσει το κορμάκι της
... να αναπάψει την ψυχή της»
και πείστηκε κείνη τη μέρα
από τις σκέψεις του και τα γεγονότα
πως ο Θεός φανερώνεται
μέσα από τις ψυχές των απόκληρων
και των καταφρονεμένων….
ΑΘΉΝΑ 12/1/2019

ΧΙΟΝΙΆΣ (εικόνα)

Στο παλιό χορταριασμένο σπίτι
στο κούφωμα της σάπιας πόρτας
ένα κουβάρι άνθρωπος 
πόδια μαζεμένα
χέρια κρυμμένα στην κοιλιά
κορμί σκεβρό
κάτω από μιά πολυκαιρισμένη χλαίνη
και τρία σκυλιά με το λερό μαλλί τους
Στο μούτρο του άχνη χιονιού
και πάχνη πάγου...

ΑΘΉΝΑ 7/1/2019

ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ

Τα Χριστούγεννα
σαν και άλλα που προηγήθηκαν
έφτασαν άδεια
Ασκημένος από χρόνια
να μην περιμένει τίποτα
- κυρίως να μην αφήνεται να εντυπωσιάζεται
από αφέλειες και ψευδαισθήσεις χαράς
ή αμφίβολης ευτυχίας-
έμεινε με την ματαιόδοξη ικανοποίηση
της για άλλη μια φορά επαλήθευσης του
γελώντας με την προσποιητή ευφορία
και τα χαρωπά κόκκινα σκουφάκια
των πωλητριών στους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία
με τις σαχλές ταινίες και το διάχυτο
"πνεύμα των Χριστουγέννων" στην τηλεόραση
και με τα "μία από τα ίδια" εορταστικά προγράμματα
που σώνει και καλά τον ήθελαν να αφεθεί
-πάντα όμως θεατής- σε μια ευδαιμονία δοτή
σε μια ευδαιμονία ρηχή, άλλων
Όμως εκείνος βρήκε τον τρόπο
μέσα σε όλα τούτα τα φανταχτερά
να κρατηθεί από την μια αλήθεια των ημερών
που τον συγκινούσε και τον συγκινεί
που τον κάνει να νοιώθει
γλυκά τρυφερά σαν μάννα
από τη δύναμη τούτου του στίχου
"α καλλίον παιδί εχθές γεννέθεν"
Από την απλότητα τούτου του λόγου
"Ένα καλό παιδί χθες γεννήθηκε"
... και ήθελε μόνη ετούτη η δύναμη
και τούτη η γύμνια να ντύνει
τις στιγμές και τη ζωή του...
ΑΘΉΝΑ 26/12/2018

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018

ΛΑΜΠΙΌΝΙΑ

Πολύ το τεχνητό φως...
και η χαρά μεσοπέλαγη ξέρα...
την κλείνει θάλασσα δυστυχίας...
τη μαστιγώνει μνησιπήμων άνεμος..

ΒΑΣΙΛΆΚΙ 7/12/2018

17 ΝΟΈΒΡΗ

Για μια ελευθερία που πριν έρθει
φάνταζε τόσο πλατιά ..
Στένεψε πάλι το όνειρο…
Κάθε 17 Νοέμβρη
θέλω να θυμάμαι ονόματα…
Είναι χρέος να θυμάμαι ονόματα
Για να
αλληλέγγυα η καρδιά μου
τουφεκίζεται …..
ΒΑΣΙΛΑΚΙ 17/11/2018

ΚΕΝΌΔΟΞΟΝ

Εφτά παπάδες άκουσα πως ήταν…
Και ο μητροπολίτης
Που! Στο ξόδι το δικό σου… !
Εσένα που χλεύαζες παράτες
και ματαιοδοξίες και άλλα τέτοια
κούφια,
όπως στολισμούς και χορωδίες
και ψαλτάδες απ΄ την πόλη…
Τίποτα από σένα δεν θυμίζαν…
Από την φιλοσοφία σου
από την απλότητα που είχες στη ζωή σου
Η μόνη αλήθεια η μάννα σου…
Στα πόδια σου ριγμένη ρημαγμένη
Θυμήθηκα βρε φίλε
μικρό παιδί ΄κείνα τα χρόνια
του αμερικάνου του Βλάμη την κηδεία
με επισημότητες
και την φιλαρμονική του Πύργου…
Θαμπωθήκαμε δε λέω όλοι στο χωριό
με τέτοιες τιμές και τόσα λούσια…
Τα είχε όλα ο ίδιος ο Βλάμης παραγγείλει
και οργανώσει είπαν
Την πομπή τη Φιλαρμονική τις λεπτομέρειες
Και ας ήταν ο μόνος που δεν τα άκουγε
και δεν τα είδε….
ΑΘΗΝΑ 12/11/2018

Ο κυρ Σπύρος

Και ήταν δίπλα στο κρεβάτι του Ανάλατου το κρεβάτι του κύρ Σπύρου, κοντά στα 90 ο κύρ Σπύρος. Και ήταν η μέρα που ο κύρ Σπύρος θα έπαιρνε εξιτήριο…. Από νωρίς κούτσα κούτσα συμμάζεψε τα μπογαλάκια του τα ακούμπησε στο κομοδίνο και περίμενε… Όχι πως είχε και καμιά ιδιαίτερη αίσθηση του χρόνου…. Τέσσερις το πρωί ξυπνούσε και με την τρεμουλιάρικη φωνή του ρώταγε ή αναρωτιότατανε… «ακόμη να φέρουν το γάλα;» … Ο Ανάλατος , όσο πιο στωικά μπορούσε του εξηγούσε… « είναι νωρίς ακόμη… κοιμήσου» και ο κυρ Σπύρος ξανακοιμόταν…. Έτσι φτάσαμε στο μεσημέρι της μέρας που θα γύρναγε σπίτι του και την ώρα που έφεραν το μεσημεριανό ήρθε και η σύζυγος του Σπύρου λίγο πάνω από τα ογδόντα θα έπρεπε να είναι… « Σπύρο ανασηκώσου να σε ταϊσω τη σούπα σου… «Μπορώ και μόνος μου» αντριεύτηκε ο Σπύρος… Για λόγους που μόνο αυτός ήξερε κατέβηκε από το κρεβάτι αργά αργά αλλά από την αντίθετη πλευρά από εκείνη που ήταν ο δίσκος με το φαγητό… Έψαξε τις παντόφλες του, ακούμπησε στο αναπηρικό μπαστούνι του και κίνησε να κάνει τον γύρω του κρεβατιού….
Ο Ανάλατος δίπλα πρόσεξε πως ο δίσκος με το φαγητό δεν «πατούσε» καλά πάνω στο κομοδίνο και είπε «μήπως θα ήταν καλύτερα να βάλετε το δίσκο επάνω στο κρεβάτι και ο κύριος Σπύρος να καθίσει στην καρέκλα να φάει;» … Ή δεν τον άκουσαν ή δεν του έδωσαν σημασία… Πάει ο Σπύρος να κάτσει στο κρεβάτι , παραπατάει και πέφτοντας χτυπάει το δίσκο… έπεσε ο Σπύρος στο μαξιλάρι και η πιο πολλή σούπα χύθηκε τον ώμο του και από εκεί στην δεξιά του μασχάλη…. Κάτι πήγε να πει μα έμεινε στη μέση και κουκούβισε σαν παιδάκι μην το μαλώσουν… Η σύζυγός του χωρίς να πει κουβέντα μάζεψε με το κουτάλι κα γύρισε με προσοχή το ρύζι από το κρεβάτι και τον Σπύρο στο πιάτο…. Και μόνο τότε είπε…
« Έλα Σπύρο μου…. Φάε τη σουπίτσα σου»
 «σημειώσεις» νοσηλείας

ΑΘΗΝΑ 10/11/2018

Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2018

ΦΘΙΝΌΠΩΡΟ

Τρέχει η ελπίδα
πίσω από 'να πεσμένο φύλλο...
Να το προφτάσει,
πριν γίνει σκόνη
Αναπολώ τα παλιά πρωτοβρόχια
Τη μυρωδιά από νερό και χώμα
που φέρνει τέτοιο καιρό η νοσταλγία
Είναι τα χρόνια μου
το ταπεινό μου σπίτι
και οι χειμώνες που άντεξα
Και ο κρυφός μου φόβος
αν θα προκάνω την Άνοιξη

ΒΑΣΙΛΆΚΙ  23/9/2018

ΤΟΥ ΠΡΩΪΟΎ

Λεπτή με ίσια καστανά μαλλιά
πλατύ χαμόγελο και νάζι
ήρθες και ξάπλωσες στο δάπεδο μπροστά μου
γερμένη ελαφρά
και στηριγμενη στο αριστερό σου χέρι
Αντίθετα με μένα,
διόλου δεν σ’ ένοιαζε ο κόσμος γύρω
Πέρασα το αριστερό μου χέρι
με συστολή σαν να σε κρύψω
και αγκάλιασα τη μέση σου
Έτσι σκυμμένος πέρασα τα χείλη μου
αγγίζοντας τα απαλά
πάνω απ’ τα δικά σου…
Τη δεύτερη φορά περισσότερο
μέχρι που πήρα πρώτα το πάνω
ανάμεσα στα δυό δικά μου
ύστερα το κάτω και ύστερα
άνοιξες απαλά το στόμα σου
να περάσει η γλώσσα μου
τόσο όσο βρέχουμε το στόμα με βαμβάκι
Μα πριν γεμίσει το φιλί
σε τύλιξε και χάθηκες μέσα στο φως του ο ήλιος
… κι έγινες ξύπνημα και γεύση βαμβακιού
και νοτισμένη αγάπη
Στις άκρες απ’ τα χείλη μου άφησες ξόμπλια
κλωστές και άλλα υφάδια του έρωτα…
ΒΑΣΙΛΆΚΙ 22/9/2018

ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΌΝ

Στο στόμα σου
τα λόγια ρόδια κόκκινα
σπάνε στα δόντια σου
Ανασαίνεις!
Μήλα δυο τα στήθη σου
και μελωδούν ταχύπνοιες
Ω! χέρι μες τη φυλλωσιά…
Φιλί χυμός ροδιού
κρασί του μήλου
κυλάς και φτιάχνεις
μικρή λιμνούλα του αφαλού
Ω! υπογάστριο
Κάτω από την άχνα των χειλιών
συσπάσαι και συστρέφεσαι
άγγιγμα χνούδι φύλου αλαφρύ
χάδι ανέμου
Σπλάχνα
σύγκρυο ρυάκι στεναγμών
σώμα που δόθηκε
σώμα που καίγεται
σώμα που λύνεται
Ότι συ ει ο έρωτας
Ως εκδίκηση σωμάτων φθαρτών
τον Θάνατο πολεμήσασα
τον Θάνατο καταργήσασα
την απειροελάχιστη στιγμή
που η σπίθα στα σωθικά
γιγαντώνεται και εκρήγνυται
Ότι σου εστίν ο έρωτας
Έκλυτη δικαιοσύνη πόθων ανομολόγητων
ΑΘΗΝΑ 18/9/2018

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΑΤΆΝΥΞΗ

Στου Βουνού την κορυφή
στην πέτρα πάνω
ρίγος της ανεμπόδιστης ματιάς
το δέος της ελάχιστης απόστασης
από το Υπέρτατο
στο ύστατο χαράκι του παγωμένου αέρα
η καρδιά απαλλαγμένη απ' το βάρος της
Στην Κορυφή του βουνού
στην ακρότατη του κόσμου πέτρα

ο  Άνθρωπος

Ως εμεγαλύνθη στα έργα Του η ψυχή
η Ελευθερία ως η Πλατυτέρα των συναισθημάτων..
ΑΘΗΝΑ 13/9/2018

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018

ΑΝΤΡΈΑΣ

"Ο πατέρας μας μικρουλάκια ήμασταν που πέθανε..
κι η μάννα μας μας απαράτηκε..."
Κι ήταν ο λόγος του σιωπές και λόγια λίγα
μέσα σε παύσεις πολλές,
τις σπάνιες φορές που παρακινιόταν να μιλήσει
για τα βάσανά του...
Πολλές παύσεις
Σαν τους πόνους και τη σκληράδα που σύναξε
στα ενενήντα τέσσερα χρόνια της ζωής του
το παιδί που δε γνώρισε γονιό...
που δεν θυμόταν να το χάιδεψε η μάννα του
"Εμένα με μια λούρα με διώχνανε... κι ας έβρεχε όξω...
Με ένα φουστανάκι αντί για παντελόνι με είχαν...
Λούτσα τις πιο πολλές φορές και ξυπόλυτος
φύλαγα ξένα πρόβατα...
Άναβα φωτιά πίσω από κανένα σκίντο
να απαγγιάσω..."
Και βούρκωνε που ανέβαιναν με μιας στα μάτια του
-σαν για να αλαφρώσουν πρόσκαιρα
την καρδιά- όλα του τα παράπονα...
ΒΑΣΙΛΆΚΙ 4/9/2018

ΤΟΎ ΆΗ ΓΙΏΡΓΗ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΆΝΩΝ

Εσύ από δω μου είπε συνωμοτικά
μόνο που φοβήθηκα αν και έβλεπα τους άλλους
μέσα από τις γρίλιες στον δίπλα χώρο
σε μακριές ουρές κι εγώ μόνος
-Που θες να πας;
και τα χέρια μου «είδαν» μέσα στις τσέπες
που δεν είχα ταυτότητα ούτε διαβατήριο
ούτε άλλο δημόσιο έγγραφο με τ’ όνομά μου
και είπα
- Η Ιωάννα, είμαι με την Ιωάννα
και δεν ήθελα να την χάσω,
δεν ήθελα να την χάσω
και η αίσθησή μου ήταν πως μας καταγράφουν
σαν τότε που βγαίναμε καραβιές
στη νήσο Ellis και μας ξεχώριζαν
από εδώ οι ικανοί και έμεναν
από εκεί οι ανίκανοι για δουλειά
και μας έβαζαν πάλι στα καράβια
για την επιστροφή της απόγνωσης
και πως να γυρίσεις και με πόση ντροπή
που από σένα περίμεναν πίσω
σε μια εξαθλιωμένη πατρίδα
πόσες ελπίδες στράφι της φαμίλιας στο χωριό
Θέλω να πάω στην Αυστραλία
και ερχόταν από μακριά η Ιωάννα
με μπουφάν τζιν και ριχτά τα μαύρα μαλλιά της
και αναθάρρησα που την είδα
και χαμογέλασα ανακουφισμένος
και όμως είπε «δεν θέλω»
και βρέθηκα να ζητώ από γραφείο σε γραφείο
κάποια απόδειξη της ύπαρξής μου
και περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου κόσμος
που δεν προλάβαινα να ρωτήσω
που δεν προλάβαινα να δω μόνο πως ήταν τσιγγάνοι
και ήθελα να ακουμπήσω τον κένσορα -
καθώς περνούσαν σαν ειδήσεις σε τρέιλερ οι άνθρωποι-
στη λέξη Ederlezi να την κάνω να σταθεί
να ακούσω το τραγούδι του ματωμένου πόνου
το τραγούδι της ματωμένης Άνοιξης
της ματωμένης Αγάπης
Της ξενιτιάς στις αξενίτευτες καρδιές
των ερώτων, που δεν αντάμωσαν...
ΒΑΣΙΛΑΚΙ 2/9/2018