Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

ΕΔΩ

Ανάμεσα σε  δυο μεγάλους ύπνους
παρεντίθεται η ζωή….

γύρω της  το  απέραντο γαλάζιο  της  λήθης

ταξιδεύουμε……

άπειρος κόσμος ξεχασμένος….

ο Θάνατος

  η μορφή Σου…..

Κανένα σημείο αναφοράς…..

ΑΘΗΝΑ 27/5/2014

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

ΕΑΡΙΝΟ

Σα  δυο της Άνοιξης πουλιά
- ω μυρωδιά του γιασεμιού -
δυό σου λαχτάρησα φιλιά
σα σ’ ένα βράχο του γιαλού
να ΄ρθουν να κάμουνε φωλιά

στα χείλη μου στο στόμα μου
δροσιά της μέντας της κανέλλας
του δυόσμου του βασιλικού
λουλούδια μιας αυγής παρθένας
κι ενός καθάριου Ουρανού
να φτερακάν στο σώμα μου

Τα δυό της Άνοιξης φιλιά σου
αύρα δροσούλας πρωινής
ν’ αχνανεμίζει  τα μαλλιά σου
μικρά αστεράκια μιας αυγής
 να  τα κεντάν στα μάγουλά σου

Να φτερουγάνε ένα γύρω
- τα δυό φιλιά σου Άνοιξή μου-
σα να ‘ναι νάζια μιας κλωστής
δαντέλλα πλέκω και τυλίγω
κόκκινο μήλο την ψυχή μου
-κρυγιό νεράκι μιας πηγής-
καρδιόφυλλό μου να στα στείλω…

άλαλα  λόγια η γραφή μου
και την αγάπη πώς να υφάνει
τα πού η καρδιά βαθειά της κρύβει
τα πού η μιλιά ποτέ δε φτάνει
το πού με σφίγγει και με πνίγει
άναρθρο φως  η φυλακή μου….


ΑΘΗΝΑ 27/05/2014


Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

ΔΕ ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΙΑ

Εσένα που τριγυρνάς άπραγος
σε δρόμους και σε πλατείες
που κάθεσαι στα παγκάκια
ώρες ατέλειωτες δε σε λυπάμαι πιά…

Εσένα που εκλιπαρείς ελεημοσύνη
που τρως στα συσσίτια του δήμου
και της εκκλησίας
άπλυτος και λερός
χωρίς δουλειά χωρίς δεκάρα
δε σε λυπάμαι πιά….

Εσένα μορφωμένε και άνεργε νέε
που περιφέρεις αδιάντροπα
σε καφετέριες και σε στέκια
την αδιαφορία σου για τα κοινά
που προτιμάς να κοιμάσαι
όταν  κάποιοι αγρυπνούμε για σένα
δε σε λυπάμαι πιά…

Εσένα μισθωτέ και συνταξιούχε
που σ’ άφησαν με τα μισά
και πάλι τους δοξάζεις
Εσένα που ολοφύρεσαι
για φόρους και χαράτσια αβάσταχτα
Εσένα τον αμετανόητο που περιμένεις
την άλλη μέρα να μετανοήσεις πάλι
δε σε λυπάμαι πιά….

Εσένα που ξέχασες για ένα επίδομα
που σου ‘ταξαν  και περιμένεις
Εσένα που πούλησες την ελπίδα
για μια υπόσχεση οκτάμηνης
το  πολύ δουλειάς…
Εσένα που σου υποθήκευσαν
το σπίτι το μέλλον των παιδιών σου
το όνειρο και δε διαμαρτύρεσαι
δε σε λυπάμαι πιά…

Σε μισώ….

Γιατί σου στάθηκα αλληλέγγυος
τόσα χρόνια…
Τόσα χρόνια πορείες
διαδηλώσεις
συλλήψεις εξορίες
βασανιστήρια
πότε για το οχτάωρο
πότε για το μεροκάματό σου
το φτηνό
πότε για το σχολειό σου
την υγειά σου
τα γερατειά σου
Τόσα χρόνια  μοιράζομαι
την μπουκιά  μαζί σου

Κι εσύ με πρόδωσες
ξανά και ξανά και ξανά
εθίστηκες να συχνάζεις
στις αυλές των αφεντάδων…
εθίστηκες να γλύφεις
κόκκαλα να φιλάς ποδιές
να παρακαλάς γονατισμένος

Πούλησες  όσα με αίμα
από χρόνια σου χάρισα
κουτοπόνηρο ανθρωπάκι
κάνοντας τις δουλειές σου
στα σκοτεινά
συνωστίζεσαι πάλι
στα γραφεία που σου  τάζουν…

Ένας  «Δήμος Σταρένιος» είσαι
ένας  «Αρτέμης Μάτσας»
δοσίλογος, ρουφιάνος, προδότης
και με πούλησες

πίστεψα πως είχες τσίπα
σε σιχάθηκα
« Συνετός και μετρημένος»
μόνο τη βολή σου
δεν αλλάζεις βήμα δεν αλλάζεις μυαλά…

Α ρε μάννα εσύ μου τα ‘λεγες
« όπου και να πάει ο χεζές
παιδάκι μου τον κώλο του
μαζί θα τον πάρει…»

ΑΘΗΝΑ 19/5/2014  (Η αύριο των εκλογών)