Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

" Παρασκευή το βράδυ στις εννιά"


Τα νιάτα τους λουλούδια μαύρα που σαπίσαν
Στα χιόνια στα βουνά στις εξορίες

Στα χρόνια που ήρθαν τ' άδικα

Γείρανε και σκευρώσαν τα κορμιά τους

Πικρή γενιά  π'  αλέσαν οι μυλόπετρες...

Μ' ένα μικρό σταυρό για το σημάδι
που  'γραψε  ανάμεσα στα μάτια τους η μοίρα
- το δάχτυλο βουτώντας σε στάχτη και νερό -
να μη λαθεύει ο θάνατος.

Κι άλλο σταυρό  από βάσανα
αβάσταχτο στον ώμο...

Σάββατο ήταν που ήρθαν πάλι να τους πάρουν
Τους μάζεψαν στη μέση στην πλατεία

Στέκαν βουβοί και περιμέναν ....

"Εγώ Αη Στρά...άη Στράτη δε φοβάμαι
  είναι κι αυτός μια ελληνική γωνιά...

 Τα μαύρα τα μαλλιά μου κι αν ασπρίσαν..."

Το πείσμα φλόγωνε τις θύμισες
και κλαίγαν οι καρδιές τους..

Γύρω τους  φυλάν  χωροφυλάκοι....

Το σούρουπο τους πήγαν και τους φόρτωσαν
σ' ένα ανοιχτό καμιόνι που επιτάξαν...

Τους πέρασαν ορθούς και στοιβαγμένους
Σαν όπως παν τ' αρνιά στο μακελάρη

Ξανά οχτροί απ' τους οχτρούς τους ειπωμένοι...

Τούτοι οι χωριάτες αμίλητοι κι ακίνητοι

Τα σπλάχνα τους φουρτούνιαζε ο θυμός
τα μάτια τους χάνονταν μακριά στα περασμένα
Στους δρόμους που ξανάπαιρναν...

Λέρος, Γιάρος , Ικαριά....

Σάββατο νύχτα κι άργειε να 'ρθει η Κυριακή της άλλης μέρας

Εφτά και κάτι χρόνια   όσο να ξημερώσει...

Τούτοι οι χωριάτες  κράτησαν....

Λύστε τα σταυρωμένα χέρια....


ΑΘΗΝΑ 24/01/2013



Δημοσίευση σχολίου