Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

ΣΤΕΚΩ ΠΑΡΑΜΕΡΑ

Στέκω παράμερα…

Αποφλοιώνω  λέξεις
γυρεύοντας να φτάσω
στην ψίχα τους…
Την  κρυμμένη ψυχή τους…

Πονάνε  τα λόγια…

Τα βαρειά
που δε σηκώνει αέρας…

Τ’  ανείπωτα
που τρικυμίζουνε
τα στήθεια…

Κι η σιωπή…

Εκτεθειμένη σε ερμηνείες
κι αναγνώσεις  ευάλωτες…

Που  να κρατηθώ…

Αλήθεια αλύτρωτη
αδελφή μου….

Σ’ αμφίσημους χρησμούς
φυλακωμένη

Έλα …
κατοίκησε τα μάτια μου

Γυμνή...

Σα μοναξιά

Αποδιωγμένο παιδί  κοιμάσαι στους δρόμους

Η φωνή μου

Οργισμένα μάτια….

ΑΘΗΝΑ 24/12/2013

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

KOKKINO

" Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε"
(Οδυσσέας Ελύτης)

                                          ***

Αν το μπλε κρύβει το Θεό
το κόκκινο  τον φανερώνει....

Το κόκκινο βάφει  τα χέρια μας
σημαδεύει την ψυχή μας..

Πότε το δρόμο τ' ουρανού
πότε το μονοπάτι της αβύσσου...

Θυμίζει κάθε μήνα στις γυναίκες
το νήμα της ζωής...

Έρως Θάνατος και πόνος...

Δέος και ομορφιά...

Στο αίμα τ'  αδικοχυμένο...
στο αίμα που ξεπλένει τ'  άδικο

Πότε στο σταυρό πότε με σφαίρα
πότε μαχαίρι του κακού
ή  'γδικιωμός....

Άλικο γαρύφαλλο και ρόδο...

Ανάβει  τις κορφές τα πρωινά
πυρπολεί  τις θάλασσες το δείλι...

στη  μπατανία της μάννας μου
στη βαρειά φλοκάτη...

Σε τοίχους που μπογιάτισαν
άγνωστοι Θεόφιλοι

οι καρδιές που δεν ξέρουν το ψέμμα....

Κόκκινο της φωτιάς
και του εξαγνισμού...

Θυσία....

ΒΑΣΙΛΑΚΙ 17/12/2013

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

ΕΙΚΟΝΕΣ

Ήλιε θάλασσα  του Πύργου…

Κάθε δείλι …

Κοκκινόχρωμη  σε βλέπω
ν’ ανάβεις και να καίγεσαι…

Στα μάτια μου οι αγάπες μου
στα πορφυρά ντυμένες…
              
                  ***
Βουνά της Γορτυνίας
απ’ το σπίτι μου σας βλέπω…

Το ‘να στ’ αλλουνού την πλάτη
 ν’ ακουμπάτε
 και ψηλά να φτάνετε…

Κάθε αυγή…

Σκούρο μπλε οι λαγκαδιές σας
που  σιγά σιγά ξανοίγει
κι όσο πάει φωτίζεται….

κι αχνοφαίνονται  οι κορφές σας
και τα πλάγια σας…
Πότε μεσ’ τα μαύρα νέφη
πότε ξάστερα…

Τριανταφυλλιά είναι τα βουνά
τριαντάφυλλα η αγάπη…

Ροδοδάχτυλα….

ΑΘΗΝΑ 11/12/2013

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

ΔΕΟΣ

Ψυχή  μου άστρο γλυκόλαλο
 φωνή φτερά  μου φωτεινά

παρασταθείτε μου…..

Δέσμες φως η ποίηση με φτάνει

Παρά  ποτέ μου διάφανος
με κρύβουν

μάγια λουλούδια  μου όνειρα…

ΑΘΗΝΑ  9/12/2013

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

ΧΡΟΝΟΣ

Ποτάμι ο καιρός κυλάει…

Γίνεται θάλασσα πλατειά
που όσο πάει κι απλώνει
όσο δε πιάνει μάτι
όσο δε βάνει νους…..

Πίσω οι πηγές του χάθηκαν
σ’ ομίχλες περασμένες…

Ο χρόνος  ειν’ παράπονο
που πάντα μεγαλώνει…
κι απ’ όταν εξεκίνησε
σταματημό δεν έχει…

Ο χρόνος είναι στεναγμός
που δεν τον βάνει ο τόπος
κι από  ‘ξ αρχής πάνε μαζί
αντάμα ταξιδεύουν…

Με τούτο το παράπονο
και με το βούρκωμά του
ο κόσμος αλαργεύει…

ΑΘΗΝΑ 7/12/2013

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ

Αμέτρητα ζευγάρια μάτια
μας  κυκλώνουν

Άδεια

Πείνες

Μοναξιές

Θερισμένα όνειρα

Έρωτες μνήμες μακρυνές

Ψυχές καράβια
τσακισμένα

Ποτάμι μαύρο μέσα μας
απλώνει η ερημιά

- κούφια νερά και σάπια-

Κι ανεβαίνει
κόμποι  και λυγμοί

Πνιγόμαστε

Αμέτρητα ζευγάρια μάτια
ναυαγοί….

Οι γλώσσες που βουβάθηκαν…

ΑΘΗΝΑ 5/12/2013

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

ΑΠΟΡΙΑ

Άνοιξες την πόρτα
και φεύγουνε τα όνειρά σου…

Να δούμε τώρα
με τι μελωδίες θα ψηλώνεις….

ΑΘΗΝΑ 4/12/2013

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

ΜΕΡΑ ΜΟΥ



Μέρα που φεύγεις
πίκρα που μου 'φερες…

Μετρώ πια τη ζωή μου
με μικρούς χωρισμούς…

Μικροί θάνατοι…

Ξαναγεννιέμαι
με κάθε ερχομό σου…..

ΑΘΗΝΑ 1/12/2013

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Τα  λόγια σου φωτιές κι αηδόνια
 πως καίνε πως χαϊδεύουνε...

κεντήματα κελαηδισμοί

στον άσπιλο  αέρα...

Γυναίκεια στήθη μύρια…
Τιτιβίσματα
και απαλές ανταύγειες…

Τα λόγια σου άνθη
 πηγή λαλέουσα..

Νιόκοπα  χερουβείμ  χαμόγελα
αυγή μου και ξημέρωμα…

Τα λόγια  σου ζεστή φωτιά μου χόβολη
και μυρωδιά ευφροσύνης...

Γάργαρο νερό και φως μου
κι αστραφτογεννήματα…

ΑΘΗΝΑ 28/11/2013

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

ΠΑΡΑΠΟΝΟ... (ΟΣΟΝΟΥΠΩ - ΑΡΚΟΥΝΤΩΣ)


Η φίλη μου το είπε χωρίς περιστροφές..." γελάω με τα ελληνικά σου"...μπήκα τότε να σκέφτομαι τα ελληνικά μου με κάτι φάτσες περίεργες, χοντρομούτσουνα ίδια καλικατατζαραίους και άσε που δεν ήξερα που να κρυφτώ, δεν είχα και που να τα κρύψω..."Καλημέρα" μου 'λέγαν οι άνθρωποι κι εγώ σγουφτός και απ' την άλλη κοιτώντας απάνταγα..."μέρ.....", σα να μη μ'ακούσουν να ήθελα. Τότε εκείνοι με κοιτάγαν παράξενα και ρωτάγαν τί έπαθα...και, τις πιο πολλές φορές, ένα γέλιο τους ξέφευγε που σα να χαμογελάσουν δεν πρόκαναν...Τότε έφευγα τρέχοντας , μη γελάσουν περισσότερο που τους έλεγα " τι γελάτε ρε;", όπως τότε στο δρόμο που μια γυναίκα τριαντάρα είχε κρεμασμένο στην πλάτη της κάποιον, ο Θεός να τον κάνει, που πίσω της σέρνονταν και είχε το παντελόνι του κατεβεί ως τα μπούτια...κι επειδή δε φόραγε σώβρακο, ο κόσμος πίσω της έβλεπε και ξεραινόταν στα γέλια..." τι γελάτε ρε" είπε τότε, σαν κι εμένα η γυναίκα, και αμέσως συμπλήρωσε... " κανά κώλο ξεβράκωτο βλέπουτε;"... Η κατάστασή άλλο δεν πήγαινε, μιας που να πάει δεν είχε, αλλά πήγα εγώ στο γιατρό μου να μ' εξετάσει που αντί μιλιά μου 'βγαινε βήχας, κι ο βήχας δεν κρύβεται... " Δε μου λες από τι το 'παθες; μην άκουσες και σύ καμιά διάλεξη, μη χωρίς ομπρέλλα σε πέτυχε καμια πολιτικού ομιλία;..απο 'κείνες τις στριφτές που τα νοήματα φέρνουνε σβούρα; μίλα σε γιατρό ήρθες μη ντρέπεσαι, μη μ' ακούς που γελάω" και, από πάνω μου σκύβοντας, " δε θα το πω σε κανέναν.."...Το και το του λέω τα καθέκαστα χωρις ν μα με πολλά σίγμα, από το δόντι μπροστά που μου έλειπε, και βγαίναν οι φθόγγοι σα φίδι που σφύριζε, " μια φίλη μου είπε τα ελληνικά μου δεν είναι καλά"..." -και τί έχουν; τώρα που το λες, χμ, τα ακούω αδύναμα, δε σφίζουν ως είθειστε" και μου διέταξε δίαιτα, τρείς φορές την ημέρα ποιήματα μικρά λιγομίλητα μη με βαρυστομαχιάσει η δόση και για αργότερα μου είπε θα αυξήσουμε τον αριθμό και το μάκρος μέχρι που να γίνεις περδίκι..να σαν αυτό...μικρό το δέμας μα πυκνό σε νόημα..άκου να δεις που 'ναι θαύμα "...και άκουσα..

" Είσαι ακόμη μέσα μου
αγάπη μου και μπέσα μου"

και πιο κάτω

" Αν δεν είχες φύγει θα ' σουνα εδώ
μέσ' το σπίτι τούτο που σε καρτερώ"...

" Να έτσι..ο στίχος να είναι ευκολόπεπτος...να μην κουράζει...και προπαντός τα νοήματα να υπακούν στο ρυθμό, χωρίς να κλωτσάνε... πως να το πω , να είναι λεία, χωρίς εξογκώματα... και η αίσθηση να είναι ανείπωτου κάλλους, άφατη η ομορφιά της..και όλα αυτά να είναι ορατά εκ πρώτης όψεως... Έχεις τίποτα να προσθέσεις; με εννοείς;..."..και δεν είχα.. και τον εννόησα... και θάμαζα την σαφήνια εκεί χάμου απέριττη..." Είσαι ακόμη μέσα μου.." ουδέν το δυσνόητο..τίποτα ασαφές να απορείς..εκ πρώτης όψεως πάντα...γιατί από δεύτερη σα φίδια οι περιέργειες με ζώσαν...κάτι καχυποψίες να σαν προζύμια που φούσκωναν κάτι υπόνοιες που σκιάζαν την αγάπη και την μπέσα...τι να 'θελε να 'πεί εκείνο το " ακόμη"...από πότε ήταν εκεί και μέσα της ; τι κάνει εκεί μέσα που ξώμεινε;.. "γιατρέ τι κάνει εκεί μέσα της;"...ο γιατρός, ένας που , δεν φτάνει όπως έλεγε, ότι ήταν ερασιτέχνης φιλόλογος και εραστής της ποιήσεως, τρομάρα του, είχε και τη λεπτομερή ματιά εντομολόγου, εκείνη τη διαστροφή του επαγγέλματος που μπορεί να σου πει το είδος της μυίγας από τα ζεύγη τριχούλες που έχει στα πόδια της, .."της" ; μου λέει, " από που το συμπέρανες; στο ποίημα εκούσια απεφεύχθη να οριστεί το γένος, το φυσικό, της αγάπης, ούτε υπονοείται ποσώς ποιος ή ποιά φεύγει... το ποίημα αρκείται στα απολύτως ουσιώδη...στο πρώτο απόσπασμα έχουμε μόνο μια αχρονική ερωτική υπερβολή που εξυμνεί και υπογραμμίζει το πάθος και στο δεύτερο το ουσιώδες είναι εκείνο το αρχικό , ακάνθινο θα έλεγα " αν"...ακολουθούμενο από το αρνητικό μόριο " δεν"...το μόριο που λέει "δεν" ανατρέπει πεποιθήσεις αιώνων....επικρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις που ο γράφων ή η γράφουσα καρατομεί μονοσύλλαβα, εισάγοντας την προσωπική του/της επαναστατικότητα στη γραφή, αποφασιστικά, χωρίς στιγμή να ορρωδήσει στη σκέψη αν η τομή που επιχείρησε με εκείνο το "αν" αιμορραγεί για καιρό μέχρι να γίνει αποδεκτό από τους λογοτεχνικούς κύκλους, μέχρι τότε μια κρυφή αγωνία θα συντροφεύει την αναμονή αν το μόσχευμα θα δέσει στο σώμα..." ..και ξανά " με εννοείς; " μου λέει μεσ' τα μούτρα....και δεύτερη φορά εννόησα και βάλθηκα νοερά να σκοτώσω μια αρκούδα που 'στεκε πιο πέρα σηκωμένη και στα όρθια στεκάμενη και ήτανε λέει η παλιά η αγκυλωμένη διανόηση...κάτι που από καιρό είχε στερέψει, η αρκούδα ήταν στα χάλια της, πετσί και κόκκαλο, έφτανε μια να της δώσω και πάει χίλια κομματια θα έσπαγε, τη λυπήθηκα, ο θρίαμβος της αδιαμφισβήτητης βεβαιότητας..." αν δεν είχες φύγει θα ήσουνα εδώ"...ποιός άφρων θα μπορούσε να το αμφισβητήσει, τέτοια αλήθεια, βαρύγδουπη, όπως ο γδούπος που έκανε πέφτοντας εν αιθρεία στο ανύποπτο τέλμα της ακίνητης και όχι ακοίμητης καθεστυκυίας ταξης των γραμμάτων εκείνο το "ακόμη" συνεπικουρούμενο από το άλλο το άτεγκτο "αν", προκαλώντας επάλληλους κύκλους αλυσιδωτών αντιδράσεων που διαδέχτηκαν τα κύματα έκπληξης στα γνώριμα στέκια , απορία ψάλτου βήξ...κατάλαβες τώρα γιατί βήχεις;..γιατί τα ελληνικά σου χλωμιάσαν αναίτια μετά την αθώα επισήμανση εκείνης της φίλης σου που βέβαια δεν είχε πρόθεση , μόνο που οτιδήποτε θα της έφερνε γέλωτα, θα ηχούσε ρηχό, σχεδόν ανεπαίσθητο, μετά το βαθύ " μέσα μου" , μετά το αδιαμφισβήτητο " θα ήσουνα εδώ"... θέλω να είσαι επιμελής, η κατάστασή σου είναι αναστρέψιμη, αλλά βόηθα και συ, μην τα θες όλα από το γιατρό, ο γιατρός δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, χωρίς τη δική σου συμβολή, μη με βάνεις να ανοίγω εδώ χάμω αυτοσχέδια σχολεία να σε μπάσω στο νόημα.. .Άνοιξε τα στραβά σου , εκεί είναι η πόρτα και μου 'δειξε παραταύτα και πάραυτα από πούθε να φύγω....και βγήκα...

Αρχινώντας, 'κει ΄χαμου να γράφω, στη μέση του δρόμου, νοερά, ένα διήγημα..μα με 'μποδαε η αρχή..Πως να αρχίναγα;...Για ποίημα δεν ήμουν φτιαγμένος...και τα μεγάλα τα απόφευγα...Τα έπη, το εκτενές μυθιστόρημα... η αρχή είναι το άπαν σκεφτόμουνα ..το ήμισυ του παντός ύστερα με διόρθωνα και με μάλωνα...τέτοιες ανακρίβειες απάδουν στην δική μου καλλιέργεια..είναι ανεπίτρεπτες...όχι να τρως κουκιά και να μαρτυράς ρεβύθια... Η τέχνη απαιτεί ειλικρίνεια, τη δύναμη να εκτίθεσαι ολόγυμνος, με πυγμή να επιβάλλεσαι στο υλικό σου, και όχι να στέκεις αναποφάσιστος, σαν εμένα στη μέση του δρόμου.. "Ναι μεν αλλά " τσαμπούναγα και αισθανόμουνα λεύτερος...ήθελα πήγαινα ίσα, ήθελα έστριβα ....η πρώτη εντύπωση...να κάνεις ο αναγνώστης να μην αφήνει το βιβλίο από τα χέρια του, έλεγα.. να γλείφει τα δάχτυλά του...και , έγλειφα εγώ τα δικά μου... "Οσονούπω"...λέω ξαφνικά... και αμέσως μετά... "αρκούντως"...και καταριόμουν τον εαυτό μου που ποτέ δεν μπόρεσα στη ζωή μου να μην έχω διλήμματα... " Οσονούπω".. " Αρκούντως"...Ποιό απ' τα δυό; Αυτό να μην είχα...όλη μου η ζωή σταυροδρόμια.. από παιδί με παιδεύουν οι υπαναχωρήσεις... ένα βήμα μπροστά δύο πίσω...γιατί, την τύχη μου, να μην είμαι κι εγω σαν τους άλλους;...Να "είμαι ακόμη μέσα σου " να 'γραφα χωρίς ποτέ να αμφιβάλλω;...μπας και δεν;...να " θα ήσουν εδώ"..παστρικά λόγια... ενώ "αν δεν είχες φύγει" χίλιες δυό συνέχειες ...άντε να βρεις τη σωστή..." άψε κερί να βρεις το λύχνο"...τούτη η προκαταρκτική αίρεση "αν" να μην ήταν...πόσο θα ήθελα...

Αχ γιατί να μη μπορώ να κάνω ζάφτι τις λέξεις να με υπακούν τα φωνήεντα; Να λαμπρύνω κι εγώ μια σταλίτσα τα γράμματα τα ελληνικά και μπορεί και τα ξένα; ….Να σαν τη φίλη μου που διέγνωσε πρώτη τα φάλτσα μου… να αγριοκοιτάζω το επίθετο και να τρέχει στο κείμενο να βρει τη σωστή του τη θέση… να γραπώνω κεφαλοκλείδωμα τα νοήματα και να σφαδάζουν ανήμπορα.. να χτυπιούνται στους στίχους…. Να στοιβάζονται παρομοιώσεις και σχήματα και να ραχατεύουν ανέμελες , καμιά φορά και να λιάζονται ξέγνοιαστες αλληγορικές προεκτάσεις; Δεν είμαι πλασμένος για αυτά… για πρεπειές και για δόξες… Η δόξα ζητά ταπεινότητα γονυκλισίες μετάνοιες…. ζητά επιείκεια ..να σε σπλαχνιστούν οι Θεοί και οι μούσες… στα γεννητούρια σου να είναι παρούσες οι μοίρες…στα δικά μου, ηλίου φαεινότερον έλειπαν… ενώ, ηλίου φαεινότερο πάλι, στα του φίλου της φίλης μου επί ποδός και παρούσες, με τα πανέρια γεμάτα τον έραναν , έτσι που έγινε ποιητής τρανός και που μ’ όλους τα έχει καλά και νοιώθει μαζί τους οικεία.. σα να που μικρός έπαιζε μαζί τους αμάδες… « Ρίξε κάτι Σαπφώ μου απάνω σου και μη μούνα καθεύδεις»…» κι εσύ ρε Αρχίλοχε πετάξου να μου πάρεις δυο πακέτα τσιγάρα»… τέτοια... και η έμπνευση δούλα του..της σφυράει και φτάνει… κι αν αργήσει δεν το ΄χει σε τίποτα να της αστράψει δυο σφαλιάρες να μάθει… όλα κι όλα… ο καθείς εφ’ ώ ετάχθη… ο μυλωνάς τη μυλωνού ο ποιητής την ποητού…

ΒΑΣΙΛΑΚΙ  12/11/2013

ΔΕ ΣΕ ΞΑΝΑΔΑ (Μικρές αληθινές ιστορίες )


Τετάρτη δημοτικού
και καλοκαίρι
στη Σκαφιδιά στην κατασκήνωση…

Εσύ ομαδάρχης
τελειόφοιτη
γύρω στα δεκαεφτά σου…

Με πήρες υπ’ ευθύνη σου…

Όμορφη πολύ στα μάτια μου
με πόδια λεία και μακριά
με κάθιζες επάνω τους
και κολυμπούσες
ανάσκελα για τόσο
όσο που τέντωναν τα δυό σου στήθη
κι ύστερα πλούσια όπως ήταν
έρχονταν και γέμιζαν ξανά
το τιρκουάζ μαγιώ σου…
Τα μάτια μου πάντα εκεί
στο πρόσωπο
μα πιο πολύ στο στήθος
πορτοκαλένια γεμάτο
στρογγυλό….

Μου χαμογελούσες
κι ήταν το χαμογέλιο σου
αίνιγμα και υπαινιγμός
και νόημα…

Κάθε φορά στη θάλασσα
ήταν το παιγνίδι μας…

Πέρασαν οι μέρες
τα χρόνια….
Θυμάμαι μόνο τα στήθη σου
και πως ήσουν
απ’ τον Πύργο
Γορτυνίας…τόσο
μου είχες πει…

Κάθε που περνώ
κοιτάζω το σπίτι
μη τύχει και σε δω…

Μια μονοκατοικία
η ίδια από τότε…

Έχει πάντα
τα παντζούρια
κλειστά….

τι να απόγινες….

Δε σε ξανάδα…

***

Η φίλη σου τα είχε με το Γιώργο
Μ' έφερε μαζί του
Σ' έφερε μαζί της
Καρόλου Ντηλ
όξω απ' το σχολειό σας...
Αγωνία...
Το βράδυ με τα μάτια ρώτησα...

" Μοιάζει με τον Ομάρ Σαρίφ"
είπε πως είπες...

Δε σε ξανάδα...

***

Πανεπιστημίου, υπόγεο,
μέσα στο δισκάδικο...
Σήκωσα τα μάτια
μου χαμογέλασες

Χίλιοι καϋμοί
και χτύπησαν
τ' ακίνητα φτερά τους
χίλια άστρα
και σε φώτισαν

Έσκυψα πάλι
μη δεις την ταραχή μου

Ούτε λεπτό δεν πέρασε
μέχρι να σε ξανοίξω πάλι
μα εσύ άφαντη….

Βγήκα στο δρόμο
τρέχοντας ως πάνω...
πουθενά..
πήρα το δρόμο αντίθετα
το ίδιο πιλαλώντας...

Στην άκρη απο το Ρέξ
με περίμενες...
Γελούσες ασταμάτητα...
Γέλασα...

Αμήχανος στην τόση ομορφιά σου.....

Δε σε ξανάδα....

***
Απόγευμα σουρούπωνε
και 'ρχόσουν απ' αντίθετα..
Σε κοίταξα επίμονα
Καστανά μαλλιά
και μάτια όμορφα
βυθίστηκα μέσα τους...
Θλίψη πολλή κι απόγνωση
πιάστηκες στα δικά μου...

Αντιγύρισα

" Πεινάς;" με ρώτησες ήσυχα
μετά τα πρώτα λόγια…

Εσύ πεινούσες...

" Πεινώ" είπα το ίδιο ήρεμα

Συνέχισες μέχρι το " ΑΙΓΑΙΟΝ"
Αμίλητη απόφαγες
και ψέλλισες κάτι για μια έξωση..
για πράγματα και ρούχα
που σου 'βγαλαν στο δρόμο..

" Κάνεις ωραίο έρωτα;"
ήταν η δεύτερη το ίδιο θλιμμένη ερώτησή σου…
Έμεινα βουβός
δεν ήθελα μια τέτοια πληρωμή
Σου έδωσα ότι είχα
δυο τρία χιλιάρικα
ίσως και λιγότερα...

" αύριο ;¨" μου κάνεις
"αύριο" κι εγώ αόριστα

Δεν ήρθα
Δε σε ξανάδα...

***
Παλιά δόξα στο σινεμά
μάλλον σε ρόλους δεύτερους..
σε θυμάμαι
κάθε που βλέπω ελληνικές ταινίες
Ομόνοια
και τρίτης Σεπτεμβρίου
μου μίλησες γλυκά
και μου συστήθηκες..
Με ρώτησες αν μπορω
να σου δώσω τα ναύλα
για τη Σαλαμίνα..
Ανταποκρίθηκα
δάκρυσες
εσκυψες και μου κλεισες τα χέρια
μέσα στα δικά σου
Με κοίταζες με νόημα
" πως κατάντησα"
κι ευγνωμοσύνη
Με κάλεσες στο σπίτι σου
κάπου στη Βικτώρια
Πως έμενες είπες με μια ανηψούλα σου...
Μου έβαλες στο χέρι
αντρέσσα και τηλέφωνο...

την πληγωμένη σου αξιοπρέπεια....

Δεν ήρθα...δεν τηλεφώνησα..
Δε σε ξανάδα....

***

Σε κάποια πλαζ
Αγιο Κοσμά, Βούλα ή Βουλιαγμένη
που να θυμάμαι...
Ούτε σένα θυμάμαι..
Μόνο την αποκοτιά
που 'χουνε καμιά φορά
τα νιάτα...

Μόλις που είχα φτάσει
και δοκίμαζα με τ' ακροδάχτυλά μου
το νερό...
Εσύ δυο μέτρα το πολύ μπροστά μου
ανάσκελα και λίγο κυρτά στο πλάι
κοίταζες το πέλαγος
και είχες αφεθεί στα κύματα
νανουριστά να σε λικνίζουν...
Ξάπλωσα πίσω υπολογίζοντας
το κύμα να σε φέρει...
Με κάθε κύμα με κάθε λίκνισμα
με σίμωνες κι εγώ χτυποκαρδούσα...
Ώσπου ένα κύμα τελευταίο
σ' εφερε στην ανοιχτή αγκαλιά μου..
Για μια στιγμή ξαφνιάστηκες
μα αμέσως ξέσπασες σε γέλια...
μιλήσαμε τα τυπικά
μου είπες το όνομά σου
πως ήσουν απ' το Πέραμα
και να συναντηθούμε

Το απόγιομα της ίδιας μέρας...
Δεν ήρθες...

Δε σε ξανάδα....

***

Γυναίκες έρωτες μου
ανολοκλήρωτοι…

Πόσα σας χρωστώ……

ΒΑΣΙΛΑΚΙ 11/11/2013

ΣΚΟΡΠΙΑ ΛΟΓΙΑ

Σε φιλώ..
Σφιχτή αγκαλιά μου..

Σε αγγίζω..
Το δέρμα σου ανατριχίλα
και λαχτάρα...

Μέσα σου να χαθώ...

Καυτή φωλιά
που σμίλεψα με δάκρυα...

Κλείσε τα μάτια....

μου λες...

Χάνεσαι…χάθηκα...

Η ανάσα σου στο λαιμό μου…
Καίει…

Στόμα μου και στόμα σου...

μάτια μου, μάτια μας
φλόγες....

Οι καρδιές κορμιά….

Σπασμοί... σκιρτήματα...

Οι καρδιές καράβια…

Στα βαθειά τα νερά
τ' αλμυρά…

ΒΑΣΙΛΑΚΙ 10/11/2013…

ΚΑΗΜΟΣ

Τώρα που βγήκα απ' τη δουλειά
δεν έχω τι να κάνω
μόνο γυρνώ στη γειτονιά
σα το χωλό ζητιάνο

και όλο κοιτώ τις κοπελιές
το στόμα τους το πρόσωπο
τα στήθη το κορμί τους
της ομορφιάς τους πινελιές
το βλέμμα τους τ' ολόφωτο
τα πόδια...το φιλί τους...

κι ενώ το πνεύμα αναθαρρεί
και σιγοαργοσαλεύει
κι αναντρανίζει στα παλιά
κι όσα το κάνουν να χαρεί
να θυμηθεί γυρεύει...
Ω! στην καρδιά του σαϊτιά

Ω! σάρκα ράθυμη βαρειά
με παίρνεις στο λαιμό σου
κι απέχεις απ' τη σύναξη
που λαχταρά η πεθυμιά
σα να που πήρες σύνταξη
πριν απ' τ' αφεντικό σου...

ΒΑΣΙΛΑΚΙ  7/11/2013

'ΗΡΘΑ ΑΡΓΆ...

Ήρθα αργά δεν πρόλαβα μου πήρε άλλος τη θέση
με δυο αγκωνιές και μια σπρωξιά με 'βγαλαν από τη μέση.....

και πια στην άκρη στέκομαι και σοντηρώ τους άλλους
και γκρούβγουμε απ' τσι πεθυμιές τους πόθους τους μεγάλους....

Να πάω μπρος δε το μπορώ το πίσω δε μου στέκει
είναι η ζωή μου ανημποριά... σβησμένο αστροπελέκι...

ΒΑΣΙΛΑΚΙ 3/11/2013

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

ΕΔΩ ΥΠΗΡΧΕ…..



« Εδώ υπήρχε η Κάντανος»…..

Το Δίστομο, το Δοξάτο, τα Καλάβρυτα….

Καπνοί στου Βορτουμπούγα
Η δόξα καίγεται

Στην εκκλησιά στη Χώρα
 κόσμο πολύ μαντρώσανε…
Τα πολυβόλα στις πύλες στο Ιερό…
Χρόνια μετά σημάδια..
Στους τοίχους είδα τα μυαλά τους

Στον τοίχο της Καισσαριανής διακόσιοι

ο Ναπολέων...

 με την κόκκινη κουβέρτα...
Κόκκινο σάβανο

Πιο πριν  ο λοχίας Ίντζος στα οχυρά…

Πιο πριν κάτι είχε ακουστεί
για έναν εύζωνα που «ντύθηκε»,
λέει, τη σημαία κι έπεσε...

Να μη την παραδώσει

Κουκίδη Κώστα τον ελέγαν..

Πιο πριν...πιο μετά... η Ηλέκτρα
ο Αποστόλης, ο  Γιάννης, η Παρασκευή...

Αράδα μακρυνή τα ονόματα
και δε την πιάνει μάτι…

Κρανίου τόποι… θυσιαστήρια..
Τόσο αίμα τόσοι θάνατοι...

αδικαίωτοι…

Μπλόκα και πάλι μπλόκα
σαν τότε πάλι μας κυκλώσαν…

Πείνα και ‘ξευτελισμοί και πεθαμένοι
στους κάδους η Ελλάδα ταπεινώνεται..

Η Ελλάδα βιάζεται..
για ένα ψωμί..ένα μπουκάλι λάδι…

Φτάσανε πάλι οι μαυραγορίτες

Κάποιος Ριχάρδος διαλαλεί
«αγοράζω χρυσό»…

Κάποιος Βαγγέλης φτιάνει  "νόμους"
για τ' αφεντικά...

κάποιος Αντώνης….

Κι ούτε μια Πηνελόπη
 να πεθάνει από  πόνο..

Κι ούτε ένας Κορυζής
ν’ αυτοπυροβοληθεί…

Από φιλότιμο…

ΑΘΗΝΑ 27/10/2013

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

ΓΥΝΑΙΚΑ

Γυναίκα 
Αμάθητη θρησκεία μου…
Νύχτα μου και φως μου...

Τα όνειρά μου κεριά
π’ ανάβω στη χάρη σου...

« τη αγνώστω Θεά» μου...

ΑΘΗΝΑ 12/10/2013

ΔΙΡΥΘΜΟ...



Τα βράδυα που ανταμώνουμε πίσω από την οθόνη
και ξεγελάμε την καρδιά να μη λυπάται μόνη
Ανοίγουν οι ψυχούλες μας και φτερουγάν οι σκέψεις
και βρίσκουμε παρηγοριά να αντέξω και να αντέξεις...

Μαύρα φρύδια μαύρα μάτια * η καρδιά χίλια κομμάτια
Πάλλευκο το πρόσωπό σου * να φιλώ το μάγουλό σου
Μαύρα κατσαρά μαλλιά μου * φλόγα καίει τα σωθικά μου
γοργοφτέρουγό σου στόμα * μου μιλά κι αλλάζω χρώμα
Σε κοιτάζω που διαβαίνεις * μια με πάς και μια με φέρνεις

ΑΘΗΝΑ 6/10/2013

ΑΘΙΒΟΛΗ

Νύχτα μ' άστρα και φεγγάρι
λάμπει σαν το πρόσωπο σου
πόση ομορφιά και χάρη 
φέγγει απ' το παράθυρό σου….

Σ’ αναθιβάνω με το νου
κόρη της γης και του νερού
Δροσοσταλιά μου πρωινή
του πόθου μου αναστεναγμοί

Κίνησα γη και ουρανό
μόνο δυο λόγια να σου πω
μα τώρα που σε βρήκα
έχασα λόγια και μιλιά
μπροστά σε τόση ομορφιά
και τίποτα δεν είπα...

Να μας βρίσκει η αυγούλα
κρατημένους απ΄το χέρι να πηγαίνουμε
Της καρδιάς μου εσύ καρδούλα
της ψυχής μου περιστέρι πόσο χαίρομαι.....

ΑΘΗΝΑ 24/10/2013

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ.....

Εγώ  γεννήθηκα στη φτώχεια και τη στάχτη
και τα χρόνια μου τα κρέμασα στο φράχτη

να στεγνώσουν απ' το κλάμα  την αρμύρα
μάτια μου είσαι και τραγούδι μου και μοίρα
Εγώ γεννήθηκα μακριά κι ήταν γραφτό μου
 να χω 'σένα  ήλιο γη και ουρανό μου

Ψηλά  στ' αστέρια να σε βλέπω ανάμεσά τους
να  'σαι η Πούλια ο Αυγερινός και τα παιδιά τους

Να ‘σαι εσύ να ‘ρθω  κι εγώ να γίνουμε ένα
και λογαριασμό ποτέ μη δώσω σε κανένα

Σ΄ αγαπώ και θέλω  να 'σαι εσύ τα κρίματά μου
η αγάπη που με πήρε  στα φτερά της κι η φωτιά μου

Να ‘σαι ότι είμαι και δεν είμαι και ότι γίνω
φεγγαρόλουστη φωνή  κι ολάνθιστό μου κρίνο…

ΑΘΗΝΑ 4/10/2013

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Σαν Χάι Κού

1.
Τα μάτια πείνα
εκλιπαρούν τους
σκουπιδοτενεκέδες...

2.
Αδιέξοδες ζωές
πληθαίνουν οι αυτόχειρες
Η απόγνωση...

3.
Όχι άλλη σιωπή
Νόμοι προγράφουν
τους  απελπισμένους...

4.
Ε! σεις οι αφελείς...
Με την ψήφο σας
'φτάσαν οι τυχάρπαστοι...

5.
Υπολογισμοί
Του Παύλου αίμα
Συνενοχές και  λόγια...

6.
Ζοφερή αυγή.
Χωρίς φεγγάρι
τ' αποδιαφωτίσματα...

7.
" Να φτύσω πάνω;
φτυώ τα μούτρα μου
Κάτω;  φτυώ τα γένια μου"

8.
"ενθάδε κείνται"
"από λιμό χαράς"
οι αυτοσκοτωμένοι

9.
Πως να μιλήσω
άνυδρος τόπος
ψυχές που νεκρώθηκαν...

10.
Τίποτα πια να
περιμένουμε
Οι ζωές μας στα χέρια μας...


ΑΘΗΝΑ 30/9/2013


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

ΝΑ 'ΣΑΙ...




Να 'σαι το παραμύθι μου, μάγια λόγια στα χείλη
να 'σαι νερό μου δροσερό κι ήλιος χρυσός το δείλι

Να 'σαι  αεράκι που φυσά κι όλο χαρές μου φέρνει
τριανταφυλλάκι  κόκκινο  στον ώμο μου που γέρνει

να με σκουντά με μυρωδιές και τ' απαλόφυλλά του
ν' αναρριγώ  να λαχταρώ στο κάθε άγγιγμά του

Κι εγώ  να σε γλυκοφιλώ, να σε γλυκοχαϊδεύω
να σ' ανταμώνω στ' όνειρο και να σε ταξιδεύω

Στον ουρανό, στις κονταυγές, στις χίλιες και μια νύχτες
'κει που συνάζονται  οι ψυχές και της ψυχής οι μύστες...

ΑΘΗΝΑ 26/9/2013

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

Ήρθες μ' ένα τραγούδι...

Ήρθες μ' ένα τραγούδι...

Ένα τραγούδι το λίγο της ζωής σου..

Την ώρα που σε κύκλωνε το μπλόκο

τ' άπλωσες και σκέπασες τη μπότα
τη βουή τους...

Την ώρα που σε κλείσανε
και ξάμωναν ίσια στην καρδιά σου
στερνή πνοή σου το τραγούδι σου
σε τύλιξε...
Σε πήρε στα μακριά

Να σ' ακουμπήσουν δε μπορούν...

Μόνο λίγες σταγόνες
στό μάρμαρο που σ' ηύβρε το μαχαίρι...

Κόκκινη δαχτυλιά σημάδεψε την ώρα
και τον τόπο

Σημάδεψε τη μοίρα...

Κοκκινιά... ρίγη οι μνήμες...

Χαροκαμένες μάννες, Γερμανοί, εκτελεσμένοι...

Κι όσοι δίχως πρόσωπο με τις κουκούλες

Αυτός, αυτός, αυτός... και στάζαν αίμα...

Τότε....
Τώρα.....

ΑΘΗΝΑ 24/9/2013

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΑΥΡΑ ΜΟΥ ΜΑΛΛΙΑ

Τρίχα τρίχα ν' ανεβαίνω και να πιάνομαι
στα μπουκλάκια σου να μπαίνω και να χάνομαι…

Δάσος να 'ναι τα φιλιά μας και πυκνά  φυλλώματα
ήλιος φως χάδια καρδιά μου και μυριάδες χρώματα…

Μαύρα μου μαλλιά....

Σεις γιοφύρια και ποτάμια και σεργιάνι μου όνειρο
λόγια ποιήματα του Ελύτη  στίχοι από τον Όμηρο…

Κύματα άνθη θάλασσά μου  δάκρυ μου αρμυρό
να σας πλέκω να σας λύνω να σας τραγουδώ….

Μαύρα μου μαλλιά….

Δροσερή πνοή κι αέρας τα κρουλιά σου ανέμιζαν
σπάθιζαν καημούς και πόνους τα σκοτάδια γκρέμιζαν…

Διάφανη δροσοσταλιά μου γη μου φεγγαρόλουστη
διαμαντόπετρα αγκαλιά μου κήποι νεροστόλιστοι….

Μαύρα μου μαλλιά….

Νεραϊδογέννητή μου νύφη ποιος να το ‘λεγε
η ομορφιά του κόσμου όλου στα μαλλιά σου φώλευε….

Φώλευαν στο μαύρο πόθοι και αηδονιών λαλιά
κι όσα λαχταρά η καρδιά μου μαύρα μου μαλλιά….

ΑΘΗΝΑ 16/9/2013

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Το στοιχειό

Γυναίκεια βγήκε ντύθηκε στο σταυροδρόμι 'στάθη
δίπλα στης λίμνης τα νερά τα άραχλα και τα μαύρα...

Κι ήτανε ο τόπος σκιαχτερός, γύρω βουνά και πλάγια

Κι έκατσε η " κόρη" καταγής, στα ψέμματα και 'θρήνει

- Άρπυια έπαιζε την άρπα της με νύχι από γεράκι
που 'χε δειπνήσει αποβρδύς όρνιο με τ' άλλο τ' όρνιο
εκείνο που κατέβαινε και κρυφοζευγαρώναν
κι έπαιζε με τη λύραν τζη σα να 'κλαιγε τη μοίραν τζη
και τσιμπολόγα απ' το βυζίν τζη κι έτρωγεν απ' το λειρίν τζη-

κι ανήμενε στην περασιά να βγουν τα παλληκάρια...
κι άπλωνε τα δίχτυα της τ' αραχνοϋφαντωμένα
με λόγια της μαλαγανιάς , λόγια που στάζαν μέλι
και γήτευαν τα μάτια τους και 'κόβαν τη λαλιά τους
κι ο πόθος τους τούς έκανε σκλάβους κι αυτή Κυρά τους....

Στον πρώτο απ' απόφταξε και ρώτησε την τί έχει
και κρυφοκλαίει και λύπεται και μωρωμό δε βρίσκει
είπε του πως της έπεσε το ώριο της δαχτυλίδι
στης λίμνης τα θολά νερά και ποιός να της το φέρει...
- Για τούτο χολοσκάς κυρά κι είσαι βαργκομισμένη;
Εγώ να μπω εγώ ν βγω το δαχτυλίδι σου να βρώ...

Ο νιός τι το 'χε να το πεί, τι ήθελε να βουτήξει
δε θα 'χε κάνει δυο οργιές μεσ' τα νερά της λίμνης
κι η " κόρη" γέννηκε στοιχειό κι εβάφτει μ' αίμα το νερό....

Έτσι επέρνα ο καιρός κι εδείπνα η "κόρη" το στοιχειό
με τ' άλλο τ' όρνιο το φριχτό κάθε κουτό λεβεντονιό.

Τι μια ερχόταν σαν αετός την άλλη σα λιοντάρι
την παρακεί πιστό σκυλί και φίδι την παράλλη....

Αδόλφος είναι τ΄όνομά του αλυχτάει για την Κυρά του....

( Η ιδέα του ποιήματος βασίζεται στο πολύ παλιό δημοτικό τραγούδι  "του κολυμβητή")

ΑΘΗΝΑ 10/09/2013

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΑΓΑΠΩ

Εσύ  'σαι τ' όμορφο νησί κι εγώ το γυρογιάλι
φιλώ Σε κι αγκαλιάζω Σε μη σου σιμώσουν άλλοι

Άλλο απ' άλλο ανάβοντας τ΄ αστέρια της  η νύχτα
μ' έμπλεξε στην αγάπη σου και στα δικά σου δίχτυα

Σ' ώριο περβόλι 'κείτουμουν και στη δική σου αγκάλη
να 'ταν  ο τόπος όβγορο  κι όνειρο κάθε βράδυ....

Χίλια ρόδια τα φιλιά σου άναβαν  στο στόμα μου
κύματα αίμα  θάλασσά μου έκαιγες το σώμα μου...


Από μακριά με φτάνουνε οι μοσχομυρωδιές σου
ξανοίγουνε στα σπλάχνα μου οι τόσες  ομορφιές σου..

«Τάσσω σου άλλη να μη δω,  να μην αναντρανίσω»
στο κόσμο όπου μας έλαχε μαζί σου θε να ζήσω…..

Κι αν έρθουν Άνοιξες πικρές και μαύρα καλοκαίρια
τον Ουρανό στα πόδια σου θ’ ανάβω με τ’αστέρια

Να σου ζεσταίνουν την καρδιά να λειώνουνε τα χιόνια
Να σου ποτίζουν της ψυχής τα ολάνθιστά της κλώνια…

ΑΘΗΝΑ 2/9/2013

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Νωχελική αιώρα



Στου κήπου κάθεται μιαν άκρη...Μόνη της είναι και γυμνή...
σχισμή στην κώχη των ποδιών της… μικρό γλυκόλαλο πουλί

Τα χέρια της χαϊδεύουνε ορθόρωγα τα δυο τα βυζιά της...
Εικόνες που ξυφαίνει ο νους και ζει στην ονειροφαντασιά της...

Πως ήταν λέει ο μπέλος της στην  κλίνη μετά 'κείνη
φτυστός πασάς στα Γιάννενα κι αυτή κυρά Φροσύνη

Στα μαξιλάρια τα παχειά τον είχε ξαπλωμένο
και πίνανε λευκό κρασί της Ζήτσας μυρωμένο....

κι ήτανε νύχτα μάγισσα και νύχτα ξελογιάστρα
τον ξέντυσε αργά αργά τον  φώτισε με τ' άστρα

Τα στήθη της στα στήθη του αλαφρακουμπισμένα
ανατριχίλα του 'φερναν  τα χείλη διψασμένα

κι αναζητούσανε φιλιά, το στόμα,  τη δροσιά τους…
ήταν ο πόθος π' άναβε κι έκαιγε τα κορμιά τους...

Δεν άντεξε... λιγοθυμιά της ήρθε... σκοτοδίνη
μέσα της  πνίγηκε ο " πασάς" και χάθηκε στη λίμνη...

κι ήταν η σμίξη τους καημός
 παράπονο και στεναγμός...

πίδακας άστρα  ανάψανε
 στα σπλάχνα της που λάμψανε....

Στα μάτια χύθηκε  η καρδιά τους
σα φως από τα όνειρά τους....

Μα όνειρο ήτανε και πάει ...χάθηκε ο μπέλος...η θωριά του
κι έμεινε η κόρη μοναχή της...στον κόσμο της , στην ερημιά του...

ΑΘΗΝΑ 30/08/2013

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

"ΤΥΡΤΑΙΟΣ"

Ο Δον  κιχ  κόττης  εξορμά…
ψοφίμι το μουλάρι του

" Το δώρο σου Νικηταρά ..."
χωρίς κριθάρι και ουρά....

Ο Δον κι η Τσάτσω του εφορμούν
«μύλο» ορθό δεν άφηκαν

" Οι πρόγονοί μας μια φορά
έκαναν θαύματα πολλά..."

Παναγιώτης " τσοπανάκος"
' πα στη γκλίτσα ακουμπισμένος…

Δύσμορφος και ραχητικός
στραβοπόδης και κοντός

το στράτευμα παράτρεχε
παινώντας και ψυχώνοντας..

«Ο καπετάν Νικηταράς
 πολέμα σαν παλληκαράς»

κι είχε ένα λεβέντη μούτσο
ξακουστό σαν τον Ανδρούτσο

Μες στους κάμπους πάει κοιμάται
και κανένα δεν φοβάται».

Πάνο Κάλλια  τσοπανάκο
τουφέκι δεν εκράτησες...

σαν τον Κοσμά τον Αιτωλό
η κόττα του και ο Δον Λωλό
γυρνά από ΄κει γυρνά από 'δω

Φέρνει το λόγο το «σεπτό»
το δρόμο έκανε σχολειό

Την ερημιά του εκκλησιά
δίχως καντήλια και κεριά

τα λόγια του ηχούν καμπάνες
μοιχούς ξορκίζει και πουτάνες

" Ω! των πτωχών υπερασπιστή"
αυτόκλητε και μισθοφόρε
μυρίζει η αγιοσύνη σου
η δήθεν σου η ηθική
η ψευτοκαλοσύνη σου

Ζήλωσες σάρκα αμαρτωλή
"κραταιέ"  " τροπαιοφόρε"
καμώνεσαι το νηστευτή
ανήξερος απ’ τη ζωή

Ω! κέρατο του σατανά
ψυχή της πίσσας σκοτεινιά

Άγια γη μήτηρ Μυροβλήτη
Φύλαξε το δικό μας σπίτι
απ’ το κακό που’ ρθε κοντά μας
« ο όξω από δώ» να ΄ναι μακριά μας….

Στο δρόμο για τη Δημητσάνα
πέθανες, λέει,  μεσόστρατα...
όχι από βόλι γ'ή σπαθί
μα απ' τα πολλά κορόμηλα....

Πάει ψόφησε και το μουλάρι...
απόμεινες με το σαμάρι...

Άει  «Παναγιώτη» τσοπανάκο
αφελή και φουκαράκο

Πόσους ακόμα να γελάσεις…
σαν άλλος Μέγας μαλακάσης……


ΑΘΗΝΑ  29/8/2013


Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ Νο 2


1. Tου χωρισμού

Γκαύγεις μ' αφήνεις μοναχή να πας σε ξένο χώμα
και να με  τρώει η γ' ερημιά που 'χει το άδειο στρώμα...

Δε πηαίνω μπλιό στην εκκλησιά δε βγαίνω στο μεϊντάνι
μη με θωρούνε μοναχή κι ο νους τους κακοβάνει...

Πέτρα 'γινε η καρδούλα μου και ξύλο το κορμί μου
κι η θλίψη μαύρη και βαρειά πλακώνει τη ζωή μου...

Αν   είσαι Θιός και στέλιωσες και στέκει ο 'πάνω κόσμος
Σπλαχνίσου με την δούλη σου δε νταγιαντιέται ο πόνος....

2.Της Ξενητειάς

Ως είναι η νύχτα η θλιβερή πολλά σκοτειδιασμένη
ετσά 'ναι κι η καρδούλα μου στα ξένα μισεμένη.....

Όντε μ'  αποχαιρέτησες, όξω από την αυλή μας
ήτονε χιόνι και βροχή μα μπλιό μέσ' την ψυχή μας

Τ' αη Βασιλειού  ανέβαλα τσ' Γέννας δε μου 'βόλει
κι απόμεινα στην ξενητειά , δεντρί στο ξεροβόρι.....

Πριν  τη μεγάλη τη Λαμπρή  σα θέλει  ο Θιός κινάω
την π'αγαπώ ν' ανταμωθώ γλυκό ψωμί να φάω...

Να δω το πικραχείλι της να ανθεί  να κοκκινίζει
και τσ' κορμιού τση' η γ' ευωδιά παλιά να μου θυμίζει..

ΑΘΗΝΑ 11/8/2013

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

ΟΙ ΓΡΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Είναι κάτι γυναίκες...

Τις στέγνωσε ο καιρός...
τα βάσανα...

Εκείνη η Γιώτα που μαράθηκε
χωρίς ποτέ νά ανθίσει....

κι άλλες,  χήρες
με χείλι πικραμένο
θυμούνται το φιλί  που
κάποτε ....

Άδεια μάτια
άδειο στρώμα
στόμα αμίλητο

Τα καλοκαίρια στις αυλές
ποτίζουνε βασιλικούς...

Τη μοναξιά τους ...

Πνίγουν τον πόνο τους
και πνίγονται
με περισσή αξιοπρέπεια..

Μόνο τ' απόβραδα
την ώρα π'  ανάβουν
στους τάφους τα καντήλια
αφήνουν τις ψυχές τους
και τα δάκρυα
να κυλήσουν...

"Πού 'σαι Γιάννη
ίντα 'καμες..."

Ξορκίζουν το κακό
με λόγια σιγανά
και  με λιβάνια..

Κι απόκριση δεν παίρνουν...

Απαντοχή...
και η ψυχή κομμάτια...

Στο γυρισμό
βαραίνουνε τα πόδια
κι οι λογισμοί...
Τα χρόνια που πέρασαν
χωρίς να ζήσουν...

Είναι κάτι γυναίκες...

Γριές γυναίκες..

Στέκουν στις αυλόπορτες

μαραζωμένες πεθυμιές...
κέρινες...
λεμόνια που ξασπρίσανε
και περιμένουν

Πάντα περιμένουν...

Το παιδί
Τον άντρα

Λείπουν ταξίδια μακρινά...

Τούτες οι γυναίκες...

Μαύρα ρούχα

Γιαγιάδες και μαννάδες μου...

Ύστατο Χαίρε
και τόπος της ψυχής μου

Φιλιά
της πρώτης  πρώτης
νιότης μου

ΑΘΗΝΑ 5/8/2013




Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

ΔΙΣΗΜΟΝ

Α'

Πόθο τον πόθο
σε ψάχνω σε ψάχνω
σε ψάχνω  σαν σε όνειρο

Στ' ανοιξιάτικα λουλούδια
σε ψάχνω
Στα λόγια που δεν είπαμε
σε ψάχνω
Στα  τραγούδια που δεν είπαμε
σε ψάχνω

Σε ψάχνω
στους όρκους που ξεχάσαμε
Σε ψάχνω
στα μάτια που δε βλέπω πια
Σε ψάχνω
στο δημοτικό σχολείο
Σε ψάχνω
στο παλιό το λιοτριβείο
Σε ψάχνω
στα χρόνια που φύγανε
Σε ψάχνω
στις ματιές που με σφάξανε
Σε ψάχνω
στις ματιές που δεν ήρθανε
Σε ψάχνω
στις φορές που πληγώθηκα
σε ψάχνω

Δε σε βρίσκω ...
Αχ καημέ...

Β'

Σε θάλασσες και σε βουνά
και στης ψυχής μου τα στενά
μονάχη και θλιμμένη
Σε  'βλέπω κόρη του χιονιά
με θύελλες και με Βοριά
βουβή και  πικραμένη...

Πουλάκι εσύ της  λησμονιάς
του πόνου και της ερημιάς
της παγωνιάς μου ταίρι
Άστρο της μαύρης μου νυχτιάς
της πιο βαθειάς μου σκοτεινιάς
που η μοναξιά  'χει   φέρει....

Να 'χα στην πλάτη  μου φτερά
πετώντας πάνω απ΄τα νερά
να σου κρατώ το χέρι
Κρυφή μου ανείδωτη χαρά
του πρωινού δροσοσταλιά
κι Αυγούστου μεσημέρι

ΑΘΗΝΑ 2/8/2013



Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ Σ.




(Στο ποίημα που ακολουθεί έχω χρησιμοποιήσει πολύ από το ύφος και το μουσικό ρυθμό του Διονύση Σαββόπουλου..)

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ Σ.

Μου μιλάς τα 'χω χαμένα και δεν απαντώ
μόνο το κεφάλι σκύβω χαμηλά κοιτώ
Τ' όνομά σου ψιθυρίζω μ’αναφυλλιτά
η καρδιά μου αναστενάζει και βαθειά πονά..

Μα εσύ όλο με μαλώνεις ντρέπομαι πολύ
το κεφάλι χάιδεψέ μου δώσ' μου ένα φιλί

Σκύψε χαμογέλασέ μου έλα πιο κοντά
τα ματάκια σου να βλέπω μαύρα και ζεστά
Με κοιτάζουν τα κοιτάζω και ζεσταίνομαι
η ομορφιά τους με τυλίγει και δε φαίνομαι
Θέλω μόνο να σ' αγγίζω να σε αγαπώ
Με τη σκέψη σου δακρύζω και σε λαχταρώ...

Στο χωριό το Βασιλάκι σ’ ονειρεύομαι
να ‘σαι στο δικό μου πλάι να πηγαίνουμε

Μέσα από ελιές και αμπέλια δροσερά νερά
ένα γύρω να ‘ναι ο τόπος δάση σκιερά…

Να ‘ναι πάνω μας τ’ αστέρια χείλη φλογερά
να μην έχουν τα φιλιά μας όσια κι ιερά…

Τα πουλιά να κελαηδάνε να το λεν κρυφά
της αγάπης το τραγούδι πόθου ανασεμιά

Της ψυχής μου αναστενάρια μαύρα μου μαλλιά
από φω σ’ έχω πλασμένη κι όνειρα πολλά….

ΑΘΗΝΑ 29/7/2013

 


Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Κι όσο  η ώρα σίμωνε για να την συναντήσει

πως τάχαιναν οι χτύποι της καρδιάς του

γοργόφτερα κι ανάλαφρα που τού 'γιναν τα πόδια....

 

Κι ως ακροπάτιε κι έφευγε,  η Τσιμισκή,

ίδια η λαχτάρα του έμοιαζε και πήγαινε

πάντα δυο βήματα μπροστά και μόνο

στο ύψος της Καρόλου αντίσκοψε το βήμα

μια στιγμή  ψάχνοντας τη στάση την παλιά

για το Πανόραμα, μνήμες γλυκές και πόνεσε,

τόσα χρόνια,τι να 'γινε εκείνη η κοπέλλα

 που  τάχαμ' τον αγάπησε

γιατί ήταν, λέει, σαν κάποιο άραβα

του σινεμά φτυστός, έτσι μελαχροινός και σκούρος

κι έφηβος και ντράπηκε πολύ και δεν την ματαείδε...

 

Κι έφευγε,   πάντα μπροστά  η λαχτάρα του

μαζί με τ' όνειρα του, τόσων μηνών οι προσμονές

και πως να τις  κρατήσει και το βλέμμα του

ίσαμε πέντε οργιές πάνω από τα κεφάλια

των περαστικών κι ούτε στιγμή σταμάτησε

σε πρόσωπα άλλα ν' αμφιβάλλει

μέχρι το τελευταίο πέταγμα σαν έφτασε

 στο έμπα της πλατείας Την είδε που περίμενε

ανάμεσα στον κόσμο και παρευθύς το χέρι

σήκωσε ψηλά και γλύκαναν τα γελαστά του μάτια

 

"εδώ είμαι"

 

 

Κι εκείνη τ' αποκρίθηκε μ'  αθώο και σαν κόκκινο ένα

 χαμόγελό τη ς που το 'στειλε ν' ανταμώσει ένα δικό του

 

 " εγώ είμαι"

 

χελιδονάκια χαρωπά και φέρναν βόλτες

και σκούνταγαν  τον άνεμο π' αναρριγούσε

και ράγιζε κι εκείνου η καρδιά του

κι ήτανε όλα γύρω του  γαλαζωπά

σα θάλασσα και ουρανός και ωραία

Πως φεγγανε τα μαύρα της τα μάτια

Τα μαύρα της τα ρούχα πως την έντυναν

πλούσια μαλλιά  και πλούσιο στήθος

τα δυο της χείλη κερασιά και φλόγες

έγειρε και τη φίλησε, το στόμα του

 απαλά στα μάγουλά της

 

Η ώρα δυό  το μεσημέρι....

 

ΑΘΗΝΑ  20/07/2013





Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

" Ω θεϊκιά κι όλο αίματα πατρίδα" (Δ.Σ.)

Μη μου ζητάς μόνο εσένα ν'αγαπώ..

 

Έλα μαζί μου αγαπημένη..

 

Πουλί η ψυχή και γκιζεράει..

πουλί κι η σκέψη χάνεται...

 

μνήμες ολούθε μνήματα...

 

Βλέπω τους δρόμους ματωμένους

 

Σταδίου και Λαδά, Βενιζέλου και Εγαντίας,

Βενιζέλου και Ερμού

το τρίκυκλο από τη Σπανδωνή

ο Σωτήρης,  ο Τάσος, ο Γρηγόρης

 

ΕΑΤ ΕΣΑ  ψυχές που κράτησαν

κορμιά τσαλακωμένα

που ξεψύχησαν..

 

ο Ελής στον ιππόδρομο

ο Σπύρος στο καροτσάκι

 

Πατησίων και Στουρνάρα

Πατησίων και Τοσίτσα το σχολειό

 με την ξεκοιλιασμένη πόρτα

 

 ο Ντερτιλής να σημαδεύει

το Μιχάλη 

  " το Πολυτεχνείο ζεί"  και ζούσε

κι άλλοι νεκροί στα χρόνια που ήρθαν

Καλτεζάς και Γρηγορόπουλος

κι άλλοι κι άλλοι στις δικές μας μέρες...

 

Έλα μαζί μου αγαπημένη

 

Δες οι  πλατείες.. . ακούς τις σφαίρες;

τους σκοτωμένους τους βλέπεις;

 

Σύνταγμα, δεκάδες οι θερισμένοι

με τα πολυβόλα εκείνου του Δεκέβρη

 ψηλά από το ξενοδοχείο του διχασμού...

 

Πως μπορώ να ξεχάσω αγαπημένη...

 

Τόσο αίμα που να σαλεύει ο νους

και τ' άδικο βαρύ

και ν' απομένει ασάλευτο

Τόσα μαρτύρια  τόσοι διωγμοί

και βάσανα και ελπίδες που χαθήκανε

 

Τόσες πορείες  τόσες ματωμένες Κυριακές

 

Έλα μαζί μου αγαπημένη

 

Στη ματoβαμμένη "πλατεία των όπλων"

δες τα καμιόνια φορτωμένα

τρεις χιλιάδες, λένε, οι σκοτωμένοι

Στην Οδυσσό και το Σικάγο της Πρωτομαγιάς

Στην πλατεία Τραφάλγκαρ

του χίλια οκτακόσια ογδόντα εφτά

στο Δουβλίνο του χίλια εννιακόσια δεκατρία

στο Δουβλίνο του χίλια εννιακόσια είκοσι

και στο Ντέρυ του εβδομήντα δυό

 

Έλα μαζί μου  αγαπημενη

 

Να περπατήσουμε  την " Άνοιξη της Πράγας"

και την πλατεία Τιενανμέν

να περπατήσουμε την Παλαιστίνη και την Κύπρο

και όλες εκείνες τις πλατείες

με τις μαννάδες και τα τσεμπέρια

αμίλητες να γράφουν κύκλους

κρατώντας τις φωτογραφίες των παιδιών τους

 

Εκείνο το δυσοίωνο " αγνοείται"

 

κι η καρδιά του ποιητή

που στην Ελλάδα τουφεκιζόταν

σ' όλο τον κόσμο τουφεκίζεται

 

Πολλές οργιές οι αλυσσοδεμένοι

Πολλές οργιές η οργή των κολασμένων

 

Πως μπορώ  να ξεχάσω αγαπημένη

Πως μπορώ μόνο  σένα ν' αγαπώ

 

ΑΘΗΝΑ 14/7/2013





Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ





 
 
 
 

Στο παλιό το μονοπάτι

 

ψάχνω να 'βρω την αγάπη

Ρωτώ από 'δω ρωτώ από 'κει

 

μέχρι την άλλη Κυριακή

 

μη και την συναντήσω

και γλυκά να της μιλήσω

μη και της πάρω ένα φιλί

τόσο π' αγάπησα πολύ

Ένα πουλί είναι η καρδιά
που φλερτουράει μέσ' τα κλαδιά

Πίνει νερό απ' τις πηγές
Εκεί π' αγιάζουν οι ψυχές

κι αποζητά να ζεσταθεί
να την χαϊδέψει η Ανατολή

Ποτέ μη 'ρθεί το βράδυ
τ'ανήλιαγο σκοτάδι

σβήσει απ' τα μάτια σου το φως
ο κόσμος μου κι ο Ουρανός....

Σε γύρεψα στον ποταμό
σε Λάδωνα και Αλφειό

Σε βρήκα στην Ντοάνα
γλυκειά μου Ιωάννα...

Τα πόδια μας μεσ' τα νερά
να παίζουνε με τη φωτιά

Φτέρνα τη φτέρνα ανάβουνε
στο αίμα μας και λάμπουνε

όλα τα αστέρια του βυθού
τα λόγια που είναι του καημού

αρπάξανε και φλέγονται
με χάδια που δε λέγονται

στη σμίξη ψάχνουν τα κορμιά
να σβήσουνε την πεθυμιά

και με φιλιά και μ' αγκαλιές
'γείραν στην όχθη σαν ιτιές...

ΑΘΗΝΑ 6 - 9/7/2013

 


 

  


Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡ Τ.......

- Η πατρίδα μου είναι η Κατάνα...Ξέρεις την Κατάνα;..Είμαστε υπό κατοχή...Οι Βέλγοι μας κόλλησαν στο Κογκό...  Ξέρεις για την Αφρική;
- Λίγα πράγματα πάτερ...Από τη γιωγραφία...Για την ιστορία σας ελάχιστα....και ' κείνα σκόρπια...
- Πως να ξέρεις...Στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν υπάρχει τμήμα αφρικανικών σπουδών...Είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν υπάρχει τμήμα αφρικανικών σπουδών..Υπάρχει τούρκικων και ασιατικών, αλλά αφρικανικών δεν υπάρχει...Όταν ρώτησα στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, μου είπαν..."Δεν υπάρχει κανείς να το χρηματοδοτήσει".... Δεν διδάσκεται πουθενα η μεγαλύτερη γλώσσα της Αφρικής...τα Σουαχίλι...Στη Γερμανία υπάρχει δελτίο ειδήσεων στα Σουαχίλι...
Το Κογκό μετά τους Βέλγους το κυβέρνησαν  δικτάτορες...κι όλη σχεδόν την Αφρική...Παντού δικατορίες και πόλεμοι...Αντάρτες...και κάθε φορά που επικρατούσαν οι αντάρτες, ο αρχηγός τους γινότανε κι αυτός δικτάτορας..

- Ναι θυμάμαι κάποιους απ' αυτούς..Τον Αμίν Νταντά...στην Ουγκάντα, νομίζω. Λέγανε τότε - όταν τον ρίξανε από την εξουσία -πως του βρήκανε στο ψυγείο  ανθρώπινο κρέας... Ξέρω ακόμη τον Ντέσμον Ντούτου, από το κίνημα των αδεσμεύτων και τον κουμουνιστή επαναστάτη που δολοφονήθηκε τον Λουμπούμπα...Ποιός ήταν ο τελευταίος δικτάτορας σε σας;

- Λουμούμα...με διορθώνει και φωτίζεται....Τελευταίος δικατάτορας....Πριν απ' αυτόν ήταν ο Καμίλα...Αλλά γύρισε την πλάτη στη Δύση...Τον σκοτώσανε...Ξέρεις η Αμερική δε θέλει να της γυρίζουνε την πλάτη...Μετά που τον σκοτώσανε, ανέβηκε στην εξουσία ο γυιός του... Όταν πήρε την εξουσία κάλεσε όλους τους αρχηγούς, τους αντάρτες, και τους είπε: " Γιατί πολεμάμε;..Ελάτε εδώ να κυβερνήσουμε μαζί... Πόσοι χωράνε να καθίσουν σε μια καρέκλα; Ελάτε εδώ να καθίσουμε στην ίδια καρέκλα όλοι.Δέκα, δώδεκα; "

Τότε ο  ένας είπε "εγώ θέλω να είμαι αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως" και ο άλλος είπε " εγώ θέλω να είμα αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως" κι άλλος κι άλλος..Έφτασε το Κογκό να έχει πιο πολλούς αντιπροέδρους της Κυβερνήσεως από  όλες τις χώρες του κόσμου..Πέντε ή έξι...Τρώγανε... τρώγανε... τρώγανε..Όλοι τρώγανε
Μετά από λίγο καιρό στην εξουσία ο Καμίλα τους είπε..." Εσείς δε θέλατε να με ρίξετε επειδή ήμουν δικτάτορας; επειδή θέλατε δημοκρατία;...Ελάτε να κάνουμε δημοκρατία"... " Όχι, όχι, όχι ... καλά είμαστε"...δε θέλανε.. Όμως τους είχε πάρει τα όπλα, ένωσε το στρατό, τι να κάνουν; δέχτηκαν δημοψήφισμα και ποιον θα ψηφίσει ο κόσμος για να γίνει δημοκρατία;  Μα αυτόν που θέλει να γίνει δημοκρατία..και βγήκε..και έκανε  μια πενταετία και μετά ξαναβγήκε..Τώρα είναι στη δεύτερη..μέχρι δυο μπορεί...κι αυτός γύρισε την πλάτη στη Δύση..Αλλά όχι σαν τον πατέρα του...με διπλωματία...Είπε στο Δ.Ν.Τ. που του χρωστάγαμε δεκατρεισήμισυ δισεκατομμύρια..." Δε σας χρωστάω τίποτα"...και μετά πήγε στην Κίνα...Ήρθε ένα δορυφορικό αεροπλάνο ...εδώ  έχει νίκελ τόσο, εδώ έχει κοβάλτιο τόσο , εδώ έχει χρυσό τόσης αξίας, εκεί έχει χρώμιο...Λεφτά δεν έχω...αλλά θα μου φτιάξετε αυτό σε τούτη την πόλη, εκείνο στην άλλη, αυτούς τους δρόμους, τις γέφυρες, τα σχολεία..."... Το Δ.Ν.Τ. είπε ' "δε μπορείς να πληρώσεις χωρίς λεφτά"... δεν άκουσε ..Οι κινέζοι ήρθαν, παντού γίνονται έργα,  ο Καμίλα είναι καλός για τον τόπο..το έλεγαν και οι δικοίσας, οι αρχαίοι Έλληνες...το καλύτερο πολίτευμα είναι η τυραννία , φτάνει  να βρεθεί ο άριστος τύραννος...Δε βρέθηκε  ποτέ...για αυτό θέλανε δημοκρατία...για να μην μπορούν να αυθαιρετούν όσοι είναι στην εξουσία...αλλά πολλά τα προβλήματα.. Είναι φτώχεια στο Κογκό..Είμαστε εβδομήντα εκατομμύρια..τα είκοσι δουλεύουν..πολύ δύσκολα όλα....Αααχχχχχ...καταλαβαίνεις;

- Υποθέτω πάτερ... Χθες πήρα ένα μήνυμα από ένα φίλο στην Ουγκάντα.."hello beloved brother i need to tell you the country is in economic crisis people are striking,not working no schooling, all the shops in the town are closed and we are just praying to God not to result in war brother"
( "Γειά σου αγαπημένε μου φίλε. Θα ήθελα να σου πω ότι η χώρα βρίσκεται σε οικονομική κρίση. Οι άνθρωποι απεργούν, δεν υπάρχουν δουλειές, τα σχολεία δε λειτουργούν, όλα τα καραστήματα στην πόλη είναι κλειστά και προσευχόμαστε στο Θεό να μην ξεσπάσει πόλεμος")

- Πως λένε το φίλο σου στην Ουγκάντα;...- Δε θυμάμαι πάτερ...

- Να μάθεις για την Αφρική...όχι τη Βόρεια μόνο...Εκείνοι οι τόποι είναι κατεχόμενοι...Εμείς  τη λέμε " μιγαδική" Αφρική...Μαροκινοί, Λίβυοι, Τυνήσιοι, Αίγυπτος είναι Άραβες...Αφρικανοί είμαστε όσοι ζούμε στην υποσαχαρική αφρική...Από τα βόρεια της Νιγηρίας και πάνω είναι η Σαχάρα.. Κανείς δεν ξέρει γιατί ο Θεός έκανε την έρημο..μπορεί  για να μην 'ρθουνε οι Άραβες νότια...

- Είναι πολλές οι φυλές πάτερ;..

- Στο Κογκό είναι τρεις..Οι μπαντού που είμαι και εγώ, οι πυγαμαίοι και κάποιοι που μοιάζουν με τους Σουδανούς...Αυτοί κάτι ψηλοί αδύνατοι που βλέπεις είναι η σουδανική...Οι Σουδανοί, όχι γεωγραφικά, αλλά βιολογικά είναι οι γίγαντες της Αφρικής...όπως και οι Νειλικοί...ο Νείλος ξεκινά πολύ μακριά από την Αίγυπτο...από τη μέση της Αφρικής...

" Ιατρικά - παρεμβαίνει η σύζυγος, - έχει μελετηθεί γιατί οι πυγμαίοι δεν ψηλώνουν...Από τον εγκέφαλο , από ένα σημείο , την υπόφυση, εκκρίνεται μια ορμόνη, αυξητική τη λένε..αυτή πηγαίνει και "χτυπάει" στα κύτταρα, σε κάποιους υποδοχείς, και "βγαίνει" μια άλλη ορμόνη που δίνει εντολή και μακραίνουν τα κόκκαλα..Αυτοί οι υποδοχείς στους πυγμαίους είναι "κλειδωμένοι" και δε μπορεί η αυξητική ορμόνη να εισχωρήσει και να δώσει εντολή"... Οι βουσμάνοι....

- Τώρα που η κυβέρνηση τους έφερε στις πόλεις και άρχισαν να παντρεύονται με μας...Οι  βιολόγοι , μετά από χρόνια θα μπορούν να μελετήσουν τις αλλαγές...Οι βουσμάνοι είναι άλλοι...Ζούνε στη ζώνη του Ισημερινού...Δεν είναι μόνο στην Αφρική..μα και στην κεντρική Αμερική και ...οι περισσότεροι είναι στην Αυστραλία...Είναι άνθρωποι που αντέχουν την υψηλή ζέστη, τα θανατηφόρα έντομα, τα ερπετά...Πως ο Θεός τους έχει φτιάξει έτσι...Κανείς  άλλος  δε θα μπορούσε να ζήσει εκεί...Για αυτό η Αυστραλία πιο μέσα της δεν αποικήθηκε...Είναι έρημος...  Να πιώ ένα ποτήρι νερό και να φύγω....Σήμερα είναι η γιορτή της ανεξαρτησίας του Κογκό και έχουμε μια εκδήλωση..Πρέπει να πάω να πάρω τα εισιτήρια...

- Πληρώνετε πρόσκληση για να συμμετέχετε στη γιορτή πάτερ;...- Ναι έχουν κι αυτοί έξοδα....Να σου  ζητήσω μια χάρη;...- Ναι  πάτερ... - Μπορείς να μου πεις εταιρείες που έχουν ιατρικά μηχανήματα;..για αίμα, υπέρηχο, άλλα...Τα έχει ανάγκη η Αφρική...

Ο πάτερ Τ. είναι χριστιανός ορθόδοξος παπάς και ιερουργεί στην γειτονιά ...Είναι στην  Ελλάδα πάνω από είκοσι χρόνια...Σήμερα ήρθε σπίτι μας με αφορμή  έναν αγιασμό και για να ξορκίσει το κακό...Έχει ξαναέρθει...την πρώτη φορά , όταν έφυγε, η κόρη μας είπε

" Μαμά τούτος είναι αλλιώτικος παπάς"....

Τούτος ο αλλοιώτικος παπάς είναι καιρό στην καρδιά μου....στην καρδιά μας...

ΑΘΗΝΑ 29/6/2013

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Τσιγγάνα έρχετ’ από πέρα ντυμένη το τραγούδι της...
Το φως φορεί και τον αέρα και λόγια μοσχομύριστα….
Στα καλντερίμια που περνάει χτυπάνε τα τακούνια της…
Κι είναι η θωριά της σαν αλήθεια πάνω σε πέτρα κεντημένη..
Μαύρα μακριά ΄χει τα μαλλιά, τα μάτια της στάζουν φωτιά…
Τα δυό της στήθη ανθοβολιές και στεναγμοί της ρίγανης…
Λένε στη μέση πως φορεί πιστόλα ασημοστόλιστη
και στου ποδιού την καλτσοδέτα μια δίκοπη γαμψή φαλτσέτα

Τρέχω να βγω στη δημοσιά τη στράτα τη βασιλικιά…
Την πρόφτασα στην ποταμιά να ξαποσταίνει στις ιτιές…
Βγαίνω μπροστά της τής μιλώ, γονάτισα στα πόδια της…
Σα να ‘μουνα στην εκκλησιά, μα μπρος σε τόση ομορφιά
μπερδέψανε τα λόγια μου και γιόμισε το στόμα μου
όλο λουλούδια κόκκινα κι αηδόνια από το αίμα μου…

- Τσιγγάνα πού ‘θε ‘ν’ η γενιά σου, το  σπίτι και τα γονικά σου;

- Πέρα απ’ τους πέντε ποταμούς, την Αίγυπτο που λεν «Μικρά»
τούτο μονάχα ‘χω ακουστά πως είναι ο τόπος μας βουνά
κι ήταν  η φτώχεια μας πολλή, η πείνα και τα βάσανα…
κι ούτε τη γη  ορίζαμε ούτ’ άνθρωποι λογιώμαστε..
Χρόνοι χίλιοι και βάλε που κίνησε η φυλή μου, ξυπόλυτη και κουρελού.
Πότε με χιόνια και νερά, πότε  με κάψα περπατά. Να ‘βρει άλλο
τόπο να σταθεί. Τόποι πολλοί στο διάβα μας,  κανένας δεν μας δόθηκε…

Σπίτια μας έχουμε οι τσιγγάνοι τους δρόμους και το καραβάνι…

Κι όταν ζητάγαμε ψωμί, νερό να ξεδιψάσουμε ,  πολλοί απολάγαν  τα σκυλιά
 να φύγουμε απ’ τη γειτονιά,  «γύφτοι και παίρνουν τα παιδιά»
Μας βγάναν απ’ την εκκλησιά, « γύφτοι τα φτιάξαν τα καρφιά»
Μονάχα πόνοι και διωγμοί   κι αμέτρητοι κατατρεγμοί,  μας κλείσανε
στις φυλακές, στους φούρνους  μας εκάψανε, στους τοίχους μας εστήσανε…
Σε πόλεμο δεν πήγαμε,  τουφέκι δε σηκώσαμε, άραγε σε τι φταίξαμε;…

Και σ’ όσες χώρες φτάσαμε μας είπαν μ’ άλλο όνομα
κατσίβελοι και σίντηδες, γύφτοι τσιγγάνοι, αθίγγανοι
κι άλλα πολλά  προσβλητικά κι είναι μονάχα στα χαρτιά,
 σα να μην είμαστε άνθρωποι, το που μας ‘δώκανε Ρομά, 
Σα να μην άκουσαν ποτέ  τα ντόμ, μανούχ και μελελέ …

Είπε και αναστέναξε και ένα δάκρυ κύλισε στο μελαμψό της μάγουλο….

Αμίλητος τη σκούπισα,  τα χέρια της στα χέρια μου τα πήρα και τα κράτησα….

Με μάγια δίχτυ έπλεξε και με φιλιά με τύλιξε…
Τίναξε πίσω τα μαλλιά της, ανέμισμα της λυγαριάς…
Αστράκια ρόδια ανάψανε και κάθισαν στα χείλη μας..
Έβγαλε το πουκάμισο της, τη φούστα της την κλαρωτή…
κι ύστερα τα λινά της όλα στην  άκρη από τον καλαμιώνα..
-Ούτε πιστόλα φόραγε ούτε φαλτσέτα φάνηκε…-
Έβγαλα κι όλα τα δικά μου, ποθώντας να γενεί δικιά μου
Στα βαθυπράσινα νερά καθρεφτιστήκαν δυο κορμιά…

Χάδια δειλά κι ανασεμιές και πόθοι ανομολόγητοι….

ΑΘΗΝΑ  19/6/2013

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ



Μετά την ερήμην καταδίκη του

οι  αναμάρτητοι τον φτάσαν εξαπίνης

και τον κύκλωσαν...

 

Μπροστά, αγέρωχος κι απάνω στ΄άλογό του

ο Μέγας Δημεγερέτης...

 

Άτεγκτος και βλοσυρός

κραδαίνει τη ρομφαία

 

Τον πρώτο λίθο βαλέτω θελήσας...

 

Γύρω του πλήθος οι πραιτωριανοί

γλίσχροι μισθοφόροι

κι αυλοκόλακες...

 

"Μα..." ..." Αρκεί... Κατήγορε

ανασκεύασέ μου την απολογία του"....

 

" Αγάπησε.... Τι άλλη χρείαν

αποδείξεων έχομεν;..."

 

Μικροί σωροί οι πέτρες

παρά πόδα...

 

ανά χείρας.....

 

Τα δάχτυλα παίξαν

ιδρωμένα...

κι άφησαν να φύγουν

οι πρώτες οι  ανυπόμονες..

 

Τον βρήκαν στο κεφάλι

στο στήθος στην ψυχή

 

Γύρισε τα μάτια ψηλά

σα σε παραθύρι...

 

κι είδε ένα πρόσωπο

να σβύνει...

 

Αχνό σα να 'λειωνε σε δάκρυα...

 

Πέταξε να τ' ανταμώσει

 

Κάτω του απόμειναν

οι αμύντορες...

 

Των πρέπει και των δήθεν....

 

Βιγλάτορες

 

Το αίμα του έβαψε τις πέτρες

και το ψέμα...

 

Μόνο του όπλο

το χαμόγελό του..

 

Το όλο καλοσύνη

ολόισιο κοίταγμα

στα μάτια...

 

Αμαρτία κατά δική του....

 

ΑΘΗΝΑ 11/6/2013


Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

ΛΥΚΟΥΡΕΣΙ

Λόγγοι, πλατάνια , πεύκες...

 

Κορμιά  κορμοί

ναυάγια...

 

Λίγες οι πέτρες

 

Μας τρώει το χώμα

η ξενητειά...

 

Ποτάμια, ρέματα...

 

Βρύσες τα μάτια μας...

Οι ψυχές μας...

 

Αίμα...  κλάματα

 

Και το φως πολύ...

Πονάει και στέκει  αμίλητο...

 Πηχτό...

 

Σεντόνι  πάχνη ο ήλιος

κι όλα τα χρόνια  βάσανα..

 

Στο δρόμο για το κοιμητήριο

απουσίες...

Γνώριμες...

 

Φοβάμαι..

 

Δυο μαύρα μάτια καρτερώ

μαλλιά φτερά σκοτάδια...

 

που να με πάνε αντίπερα....

 

Γιατί είναι σκούρα τα νερά

και η χαρά θλιμμένη;

 

 

ΑΘΗΝΑ 7/6/2013


Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

ΣΕΛΗΝΗ


- " Μυρίζεις πεύκο..."

 

- " Μου το 'χεις ξαναπεί..."

και γέλασαν τα μάτια σου...

 

" Έκαιγε  το βουνό...

Καιγόσουν...

Ήτανε η πρώτη μας φορά...

 

Πάει καιρός

Πως βρέθηκες στα Γιάννενα;"

 

- "Τα Γιάννενα, η Σπάρτη...

κι όπου αλλού...

καρδιές είναι γυναικών

 κι  ονόματα...

 

Δεν έχει τόπο η ομορφιά...

Μόνο θάνατο...

Με αίμα δένει τις ψυχές ...

Αμάραντο και μάγια..

 

Μη μ' αγγίζεις...

 

Τόσοι σκοτωμοί...

Τόσα κορμιά λυμένα...

 

Ριγμένα στο Μινώταυρο...

 

Το τίμημα

 

" Τη Καλλίστη"...!!!

Μήλο κόκκινο...

 

Ερίζουν οι θεές..

 

Λάφυρο και τρόπαιο εγώ...

 

Τί έφταιξα;

 

Με θέλημα του Δία

με πήρε η θάλασσα μακριά...

Η ασημένια αγάπη..."

 

-  " Θυμάσαι που ΄λεγες

για έναν παλιό εμφύλιο;

Με χάδια και με δάχτυλα

και με φιλιά και δόντια;..

 

Δε λέει να κοπάσει...

 

Μόνο οι κοπετοί

του σπαραγμού...

Ολέθριες νίκες

μας αφάνισαν..

 

και το δαμασκηνό σπαθί

με τη διπλή την κόψη..

 

Η μιά του κόψη ο Έρωτας

Η άλλη του όψη ο Χάρος...

 

Θυμάσαι που'παιζα

με το δεξί σου στήθος;

 

" Το αριστερό σου;" ρώτησα..

 

- " Ελένη" ... μου είπες...

" και το άλλο, που κρατάς,

Ελένη επίσης..."

 

- "Τι τα θες...

Κάθε ψυχή

 κάθε κορμί γυναίκειο

 μια  Ελένη...

 

...του χαμού...

 

Τις νύχτες αυτοπυρπολούμαι..."

 

 

ΑΘΗΝΑ 2Ι/5/2013




Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑ


Δωσ' μου δυο μάτια ν' ανεβώ

χείλια να ξεδιψάσω

κι από τη γη στον ουρανό

μ' ένα φιλί να φτάσω

 

Με τα μαλλιά του λιβανιού

με βάρσαμο στα χέρια

να πλέξω σκάλα του καημού

με λόγια περιστέρια

 

Απ' άστρο σ'  άστρο να πατώ

ν' ανάβω άστρον απ' άστρο

μέσα στο φέγγος να σε βρω

με φέγγος να σε πλάσω

 

Που 'ναι μαχαίρι η λάμψη σου

κόβει την αναπνοιά μου

Ραγίζει με η αγάπη σου

ρόδι και σπάει η καρδιά μου...

 

ΑΘΗΝΑ 15/5/2013