Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΦΥΓΗ

Τα λόγια φίδια σύρθηκαν στα χείλια...
Φαρμάκι και σκορπίσαν στον αέρα...

Κι ως προχωρούσε φίδια φέγαν τρομαγμένα...
Κι ύστερα φίδια κι άλλα φίδια...
και το φεγγάρι ΄φώταγε το δρόμο
ως πέντε οργυιές μπροστά από την οργή του...

Μέχρι το δίστρατο που ένα μεγάλο φίδι
χοντρό και μισοφαγωμένο
έμενε ασάλευτο.

Ασάλευτος κι αυτός, κιότεψε κι ευρέθη
σε τόπο πράσινο, γκρίζες πλάκες απλωμένες,
ίσαμε τ' αμπέλι του πατέρα του..

Κάποιος του φώναξε..
" άντε", φύγε" , "πάγαινε τώρα" ή κάτι τέτοιο..
Καπνιά η αναπνιά του φλόγωσε...
Αλλ' άγνωστο πως, υπάκουσε.

Μόνο που, καθώς έβγαινε στο δρόμο, είπε:
" Εγώ φεύγω...Οι άλλοι ας κάτσουν...
μέχρι που να 'ρθει η ώρα τους"

Πήρε το χωματόδρομο, λούμπες και θολό νερό,
εδώ, εκεί και κάθε τόσο
Στο 'να του χέρι κρατώντας αγριολούλουδα
ανάστροφα
που σούρνονταν στις λάσπες και τα χώματα...
Έφευγε...
πυκνό σκοτάδι, γύρω του, ο τόπος νύχτωνε....

και η ζωή του...

Αθήνα 19/01/2012
Δημοσίευση σχολίου