Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

ΘΡΗΝΟΣ


 Πικρά μαντάτα φτάσαν

βαμμένα κόκκινα

Πάνω σε μαύρα λόγια

σκληρά κι ανήλιαγα

 

Ήτανε κούφια η ώρα

και δεν άκουσε

τη σαϊτιά της μοίρας

την άξαφνη

 

Όσα ο νους δε βάνει

κι ο λογισμός

στο χώμα ξαπλωμένα

κομμένα πάρωρα

 

Τα θερισμένα χέρια

χιόνι σκέπασε

χωρίς φτερά τα πόδια

για να χορέψουνε

 

Στ' ακράνυχα της θλίψης

πόνος άφατος

τραγούδια που σαπίσαν

σε χείλη ακίνητα

 

Καρδιά μου που διαβαίνεις

το ποροφάραγγο

Τα μάτια να φωτίσεις

που βασιλέψανε..

Δημοσίευση σχολίου